طوبی : برگزیده نثر طوبی صفحه 294

قِیام: مصدر قام به معنای از جا بلند شدن است. {الَّذِینَ یَذْکرُونَ اللّهَ قِیَامًا وَقُعُودًا} (آل عمران/191) آنانکه به یاد خدایند، چه در حال قیام و چه در حال قعود. و گاهی جمع قائم است یعنی قیام کنندگان. {وَالَّذِینَ یَبِیتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَقِیَاماً} (فرقان/64) آنانکه برای خدایشان در حالی که سجده کننده و یا ایستاده هستند عبادت می کنند. و نیز مدار زندگی. {وَلاَ تُؤْتُواْ السُّفَهَاء أَمْوَالَکمُ الَّتِی جَعَلَ اللّهُ لَکمْ قِیَاماً} (نساء/5) مالی که را مدار و معیار زندگی شما است در اختیار مردم کم خرد نگذارید.

قیعَه: از ماده قَوع به معنای زمین صاف هموار که درآن پستی و بلندی دیده نمی شود. {کسَرَابٍ بِقِیعَهٍ یَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاء} (نور/39) مانند سرابی در یک زمین صاف و هموار است که انسان تشنه آن را آب می پندارد.

قیلْ: گفتار. {وَمَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللّهِ قِیلاً} (نساء/123) و کیست که گفتار او از خدا راست تر است.

قَیِّم: مدار کارهای دنیا و آخرت. {دِینًا قِیَمًا} (انعام/161) دینی استوار که بر آن تکیه باید کرد.