در ملکوت حج صفحه 124

خود را در راه نشر احکام الهی و ارشاد جامعه، با رعایت آداب اجتماعیِ برخورد، به کار گیرد.

این واجب الهی از چنان اهمیتی برخوردار است که یک مسلمان در هیچ شرایطی نمی‌تواند از زیر بار آن شانه خالی کند. مولای متقیان علی(ع) مراتب امر به معروف و نهی از منکر را به دست، زبان و قلب تسرّی می‌دهد. ایشان کمترین مرتبه نهی از منکر را انکار قلبی آن می‌دانند، که اگر انسان مؤمن در این مرتبه از امر به معروف و نهی از منکر نباشد موجودی وارونه می‌شود. اهمیت این دو ضرورت الهی تا آنجاست که بدون امر به معروف و نهی از منکر، ضد ارزش‌ها در جامعه جایگزین ارزش‌ها می‌شوند:

إِنَّ أَوَّلَ مَا تُغْلَبُونَ عَلَیْهِ مِنَ الْجِهَادِ الْجِهَادُ بِأَیْدِیکُمْ ثُمَّ بِأَلْسِنَتِکُمْ ثُمَّ بِقُلُوبِکُمْ فَمَنْ لَمْ یَعْرِفْ بِقَلْبِهِ مَعْرُوفاً وَ لَمْ یُنْکِرْ مُنْکَراً قُلِبَ فَجُعِلَ أَعْلاهُ أَسْفَلَهُ وَ أَسْفَلُهُ أَعْلاه. (1)

اولین مرحله از جهاد که در آن باز می‌مانید، جهاد با دستانتان، سپس جهاد با زبان، و آن گاه جهاد با قلبتان می‌باشد. پس کسی که با قلب معروفی را ستایش نکند و منکری را انکار نکند، قلبش واژگون گشته، بالای آن پایین و پایین او بالا قرار خواهد گرفت(معکوس و وارونه می‌شود).

بنابراین از نگاه امیر مؤمنان(ع) جامعه سالم دینی جامعه‌ای است که در آن امر به معروف و نهی از منکر به عنوان یک فریضه حاکم باشد.