در ملکوت حج صفحه 134

البته کسانی می‌توانند در جامعه گواه عدالت باشند که شخصیت و هویت نفسانی آنها سمبل میانه‌روی و عدالت‌گستری باشد. پس عدالت پیش از آنکه یک اصل حقوقی و سیاسی باشد، یک خصیصه اخلاقی است. یعنی کُنه عدالت ریشه در نفس سالمی دارد که تحت تأثیر اخلاق الهی است. اما نمود آن در حوزه‌های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی ظاهر می‌گردد. از این رو مولای متقیان(ع)، رشد ارزش‌های اسلامی را در گرو اعتدال‌گرایی انسان‌های مؤمن می‌داند:

الْیَمِینُ وَ الشِّمَالُ مَضَلَّةٌ وَ الطَّرِیقُ الْوُسْطَی هِی الْجَادَّةُ عَلَیْهَا بَاقِی الْکِتَابِ وَ آثَارُ النُّبُوَّةِ وَ مِنْهَا مَنْفَذُ السُّنَّةِ وَ إِلَیْهَا مَصِیرُ الْعَاقِبَةِ. (1)

چپ و راست مسیر گمراهی است، صراط مستقیم، راه میانه است که بقای اجرای احکام قرآن و آثار نبوت و رشد سنّت نبوی را تضمین و عاقبت امور را با خیر قرین می‌سازد.

بنابراین وقتی عدالت ملکه وجود انسان گردید، می‌تواند، عدالت را در جامعه نیز پیاده کند. زیرا عدالت در کلام گهربار امام علی(ع)، قرار دادن هر چیزی در جای خود است: «الْعَدْلُ یَضَعُ الأُمُورَ مَوَضِعَهَا»؛ (2) «عدالت هر چیزی را در جای خود قرار می‌دهد».

پس انسان عادل عهده‌دار ساختار بخشیدن به جامعه است، تا هر چیزی و یا هر کسی را بر اساس شایستگی‌هایش در جای خود قرار دهد.