در ملکوت حج صفحه 21

دست در دست نهانی مانده است او درون، تن را برون بنشانده است

گر بخواهد بر عدو ماری شود ور بخواهد، بر ولی، یاری شود (1)

نکته قابل توجه اینکه، قرآن کریم نیز دل را مرکز وجود آدمی می‌داند. به عنوان مثال این کتاب آسمانی، قلب پیامبر(ص) را محل نزول وحی بیان فرموده است:

نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الأَمِینُ* عَلَی قَلْبِکَ لِتَکُونَ مِنَ الْمُنذِرِینَ(شعراء: 193 و 194)

جبرئیل آن را بر قلب تو فرود آورد تا(مردم) را از عقاب خدا بترسانی.

از آنجا که قلب به خدا اختصاص دارد، دریافت و ابلاغ وحی در آن خالص خواهد بود و با اغراض شخصی پیامبر خدا(ص) آمیخته نخواهد گشت. اگرچه پیامبر(ص) خود ولی خداست، یعنی ظرف پاکی است برای دریافت افاضات الهی. این سخن خداوند هم که در قرآن می‌فرماید:

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَیْنَا بَعْضَ الأَقَاوِیلِ* لأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْیَمِینِ* ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِینَ(حاقه: 4644)

اگر(رسول ما) بی‌جهت سخنانی به ما می‌بست، مسلماً او را به دست راست می‌گرفتیم و رگ حیاتش(قلبش) را قطع می‌کردیم.

از روی تأکید بر عصمت پیامبر(ص) و ضمانت خالص بودن وحی است. مطلبی که مولوی نیز در اشعار خود اشاره زیبایی به آن کرده است؛

پس بدان کآب مبارک زآسمان وحی دل‌ها باشد و صدق بیان

ما چو آن کرّه هم آب جو خوریم سوی آن وسواس طاعن ننگریم