در ملکوت حج صفحه 32

باز این در را رها کردی ز حرص گِرد هر دکّان همی گردی چو خرس

بر درِ آن منعمان چرب دیگ می‌دوی بهر ترید مرده ریگ

چربش اینجا دان که جان فربه شود کار نا اومیّد اینجا به شود (1)

آب حیات تنها نزد اولیاء الهی است و آن را باید از چشمه ولایت آنها نوشید. در سوره «جن» می‌خوانیم:

وَانْ لَوِ اسْتَقَامُوا عَلَی الطَّرِیقَةِ لأَسْقَیْنَاهُم مَاءً غَدَقاً(جن: 16)

اگر بر طریقت(ولایت) استوار باشند به آنها آب فراوان [حیات] می‌نوشانیم.

امام باقر(ع) در بیان معنای آیه فرمود: «در این آیه منظور از کلمه «طریقه» ولایت ماست.» (2)

چون طبیبان را نگه دارید دل خود ببینید و شوید از خود خَجِل

دفع این کوری به دست خلق نیست لیک اکرام طبیبان از هدی‌ست (3)

این طبیبان را به جان بنده شوید تا به مشک و عنبر آکنده شوید (4)

«لقمان حکیم» می‌فرماید:

یا بُنَیَّ جَالِسِ الْعُلَماءَ وَ زاحِمْهُمْ بِرُکْبَتیْکَ فَانَّ اللهَ یُحْیِی الْقُلُوبَ بِنُورِ الْحِکْمَةِ کَما یُحیِی الارْضَ بِوابِلِ السَّماءِ. (5)

1- مثنوی معنوی، دفتر سوم، ابیات 297293
2- علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج 2، ذیل آیه 16 سوره جن
3- مصراع اول، مضمون آیه 56 سوره قصص را تداعی می‌کند:(إِنَّکَ لا تَهْدِی مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لکِنَّ اللَّهَ یَهْدِی مَنْ یَشاءُ)؛ «تو نمی‌توانی کسی را که دوست داری هدایت کنی، ولی خداوند هر کس را بخواهد هدایت می‌کند.»
4- مثنوی معنوی، دفتر سوم، ابیات 2730 2732
5- بحارالانوار، ج 1، ص 204.