در ملکوت حج صفحه 43

دارد در راه دوست می‌بخشد. چنان‌که امام صادق(ع) فرمود:

وَ یَعْبُدُ اللهَ لَیلًا وَ نَهاراً راجِیاً بأَنْ یَصلَ الَی ما یَشْتاقُ الَیه و یُناجِیهُ بِلسانِ الشَّوْقِ مُعبِّراً عَمّا فی سَریرَتِه کَما أخْبَرَ اللهُ تعالی عَنْ موسَی(ع) فی میعادِ رَبِّه

وَ عَجِلْتُ الیکَ رَبِّ لِتَرضی

وَفَسَّر النَّبیُّ(ص) عَنْ حَالِهِ انّه ما اکَلَ و لا شَرِبَ وَ لا نامَ وَ لَا اشْتَهی شَیئاً مِنْ ذلکَ فِی ذِهابِه و مَجیِئِه ارْبعینَ یَوْماً شَوْقاً الَی رَبِّه. (1)

و شب و روز خدا را عبادت می‌کند، به امید اینکه به آنچه مشتاق آن است، برسد. او را با زبان شوق مناجات می‌کند، چنان‌که خدای متعال از حال موسی(ع) در میقات پروردگارش خبر داده و فرموده است: شتاب کردم به سوی تو ای پروردگارم تا تو خشنود شوی، و پیامبر(ص) حالت او را این‌گونه تفسیر نمود که: به دلیل شوقی که برای دیدار خدا داشت تا چهل روز نخورد و نیاشامید و نخوابید و به چیزی از اینها میل نکرد.

آری حاجی عزیز! اگر شوق دیدار خدا در تو نیست، بکوش مشتاق او شوی. می‌دانی که دل من و شما از جنس دلبر است. مگر می‌شود دل، دل واقعی باشد امّا دلتنگ خدا نباشد. اصلًا نشانه زنده بودن دل شوق لقای پرودگار است. اگر، این شوق در دل ما نباشد در واقع مرده است. دل مرده که لایق حج نیست.