در ملکوت حج صفحه 65

بار بین دو کوه را بپیماید و در اصطلاح سعی بین صفا و مروه را به‌جا بیاورد. خداوند درباره این مقام فرمود:

إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَیْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَیْهِ أَنْ یَطَّوَّفَ بِهِما وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَیْراً فَإِنَّ اللَّهَ شاکِرٌ عَلِیمٌ(بقره: 158)

همانا صفا و مروه از نشانه‌های دین خداست. پس هرکس حج خانه خدا را با اعمال مخصوص عمره به جای آورده باکی بر او نیست که سعی صفا و مروه را نیز به جا آورد و هر کس به راه خیر و نیکی شتابد، خدا پاداش وی را خواهد داد که او به همه امور عالم آگاه است.

امام صادق(ع) در سرّ سعی بین صفا و مروه می‌فرماید: «وَ هَرْوِلْ هَرْباً مِنْ هواک و تَبَرّیاً مِنْ حَوْلِکَ وَ قُوَّتِکَ»؛ (1) «از هواهای نفسانی و قوای خود با حالت هروله به سوی خدا فرار کن».

ای حاجی عزیز! در این سخن نورانی امام صادق(ع) بیاندیش و در این موقف از هوای نفس به خدا و از رذایل به فضائل و در نهایت از ظاهر به باطن و از ملک به ملکوت بگریز. «هروله»، رمزی است که صداقت حاجی را در بازگشت به ساحت الهی نشان می‌دهد. در واقع نوعی فرار از هر چه غیر و ورود به بارگاه ملکوتی یار است. طبیعی است در این رجوع یاد گناهان و خیال‌های باطل گذشته می‌تواند صفای حرکت و شوق دیدار محبوب را کم کند. پس «هروله» نوعی گریختن،