در ملکوت حج صفحه 66

از چنبر همه چیز و مست لقای یار شدن است.

ای که در این کوی قدم می‌نهی روی توجه به حرم می‌نهی

پای ز اوّل به سر خویش نه خویش رها کن، قدمی پیش نه

چون که نهی بر سر هر کام، گام یابی از آن سیر به هر گام، کام

حاجی عزیز! بدان که هر لحظه امکان بازگشت گناهان و صفات زشتی که در حین طواف خانه خدا از ما جدا شدند، وجود دارد.

زیرا نفس، عمری با آنها خوگرفته و حاضر نیست به سادگی فراموششان کند. از این رو زائر پس از طواف با سرعت به صفا و مروه می‌رود، با دلی لرزان دست به دامن کبریایی پروردگار می‌شود و عاجزانه از پیشگاه او می‌خواهد که پاکی به دست آمده را در جانش برقرار سازد، هرگز او را به حالت پیش از آن برنگرداند و اوصاف الهی را در او ملکه کند و زیارت جمالش را نصیب جان خسته و مشتاق او نماید.

دل به امید روی او همدم جان نمی‌شود جان به هوای کوی او خدمت تن نمی‌کند

مرحوم فیض کاشانی در مورد سعی بین صفا و مروه تعبیر زیبایی دارد: «(حاجی) باید هنگامی که سعی بین صفا و مروه را انجام می‌دهد، از بالا و پایین آمدن دو کفّه ترازوی اعمال در عرصه قیامت، یاد کند و صفا را کفّه حسنات و مروه را کفّه سیّئات انگارد و به خاطر آورد که در آن‌هنگام نظر او بر رجحان و نقصان این دو کفّه، دوخته می‌شود و میان