در ملکوت حج صفحه 68

صفحه 68

خود پیوسته بیزاری بجوییم، و از کارهای بد گذشته اظهار پشیمانی کنیم. زبان به سرزنش خود گشاییم، تا جایی که از خودمان نفرت پیدا کنیم. خودی که سالیان دراز با ما بوده و هرچه کارخوب و بد انجام داده‌ایم به امر او و همواره در خدمت منافع او بوده. امّا در حال تقصیر از او بیزار می‌شویم. داشتن چنین نفسی را در دنیا مایه سعادت و در آخرت باعث رضایت حضرت دوست نمی‌دانیم. پس اگر چنین حالتی به ما دست داد، بدانیم که از سرّ تقصیر آگاهی یافته‌ایم و جانمان برای همیشه از گناهان پاک خواهد بود. حتی یاد گذشته‌ها به فریادمان می‌آورد و حال تبرّی از زشتی‌ها را در ما تقویت می‌کند. از طرفی پیوسته بر شوق راز و نیاز با خدا و عذرخواهی از دوران تاریک زندگی می‌افزاید. اینجاست که خالق بی‌همتا سفره دیگری برای ما می‌گستراند و از بندگان گریزپا و پشیمان در عرفات پذیرایی می‌کند.

دردم از یارست و درمان نیز هم دل فدای او شد و جان نیز هم

اینکه می‌گویند آن خوش‌تر زحسن یار ما این دارد و آن نیز هم

8. صحرای عرفات‌

«وقوف» در عرفات در واقع ورود به «ملکوت» حج است. انسان در این مقام باید با پای دل وارد شود، عاشقانه محبوبش را فریاد زند و همه اندوخته‌های عرفانی را به‌کار گیرد. باید بداند که عرفات فضایی ملکوتی است و نسیم نفحات ربّانی در آن در حال وزیدن است. هر نَفَس حاجی در این ساحت نشان ذکر است. باید قدر لحظه‌ها را دانست و با همه

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه