در ملکوت حج صفحه 71

خدایا! نمی‌دانم حال ما در پیشگاه تو چگونه است؟ و چه مناسبتی بین گوشت و استخوان با آن آتش است؟ و کیست که طاقت آن زنجیرها و غل‌ها و عقرب‌ها و مارهایی را که مانند کوه‌اند، داشته باشد؟ و کدام جسم برای نوشیدن زقّوم تلخ و ضریع بد بو، سرپا می‌ایستد؟ و کیست که در این گرفتاری‌ها و محنت‌ها به فریاد ما برسد و ما را از این سختی‌ها و فتنه‌ها نجات بخشد و تو فریادرسِ فریادرس خواهانی و مهربان‌ترین مهربانی. وای از این مصیبت که ما بر غفلت خود افزودیم و در محضر پر عظمت تو، به ارتکاب گناهان کشنده و جرم‌های مهلک جرأت نمودیم. روی خود و نامه اعمالمان سیاه کردیم و با گناهان و گندابِ کارهایمان، فرشتگانی که اعمال زشت ما را می‌نگارند، آزردیم.

(خدایا!) آیا توفیق توبه راستین و مقبول را به ما می‌دهی؟ شاید ما به یاری تو، برخی از آنچه را که از دست داده‌ایم به کمک خواری و فروتنی و خشوع و رکوع و سجود دریابیم.

وای بر ما! اگر ما را بر این حالت ناپاک و اوصاف کشنده و کارهای نامبارک و قلب‌های سخت و مرض‌های لاعلاج و هلاک‌کننده، رها کنی، ای کریم! به فریاد ما رس، به فریادمان رس. (1) ای حاجی گرامی! هر لحظه عرفات به اندازه روزگار است، ارزش آن را بدان. هر دعایی که می‌توانی عاشقانه بخوان، به خصوص دعای پرشور