در ملکوت حج صفحه 72

عرفه امام حسین(ع) را که موجب تقرّب ما به ساحت نورانی او می‌شود. در حد توان تضرّع و زاری کن و بر بی‌قراری دلت بیافزا، تا جایی‌که همه وجودت به لرزه درآید. شاید همه حجاب‌های درونی و بیرونی فرو افتند، و چشم بصیرت ما بینا شود.

اگر حال تو چندان یاری نمی‌کند، سعی کن از صالحان و پاک‌دلانی که در گوشه گوشه این صحرا و دامنه کوه‌ها به نیایش مشغولند، طلب حال کنی و از نَفَس گرم و دل سوخته آنان بهره‌مند شوی. بدان‌که در این مکان شریف ارواح همه اولیاء و انبیاء حضور دارند، و برای من و شما دعا می‌کنند. به‌خصوص آقا امام زمان [که ملتمسانه برای منتظران صادق و عاشقش دعا می‌کند. خوشا به حال آنانی که در این موقف روحانی، محضر آن بزرگوار شرفیاب می‌شوند و درد هجران و خسته‌دلی‌را با زیارت او درمان می‌کنند.

از برکت‌های دیگر عرفات آن است که از توحید افعالی و صفاتی عبور کنی و جانت را به خلعت وحدانیت مزین نمایی. آن‌گاه با حضرت حق پیمان ببندی که در باقیمانده عمر، مظهر اوصاف الهی باشی، طوری که هر کس تو را می‌بیند و رفتارت را مشاهده می‌کند، به یاد خدا بیافتد. به عبارت دیگر، در این مقام باید صبغه الهی پیدا کنی و رنگ بندگی در تو آشکار شود. از آن پس در هر کجا هر کس را رنگ خدایی ببخشی و از کسی اثر نپذیری. خداوند درباره این خلعت زیبا فرمود: صِبْغَةَ اللهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللهِ صِبْغَةً؛ «زیباتر و بالاتر از خلعت خدا خلعتی نیست.»(بقره: 138)

خوشا به حال حاجیانی که در موقف عرفات این خلعت زیبا را زیور