در ملکوت حج صفحه 83

وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللهِ صِبْغَةً(بقره: 138) را برای مردم هدیه آورد. به گونه‌ای که مردم رنگ و بوی الهی را در رفتار او تماشا کنند و به حقیقت «حج» یقین حاصل نمایند و از سبوی زمزم او شراب معرفت بنوشند.

ای حاجی عزیز! بعد از بازگشت از سفر روحانی حج ظاهر و باطن ما باید به اوصاف خدایی آراسته گردد. طوری که مردم صبغه‌ای الهی را در اعمال و رفتار ما ببینند؛ از سبوی جان ما پیوسته آب زمزم بجوشد، یعنی سوز و گداز شبانه و آه سحر باید از خاکستان قلب ما چشمه زمزم را جاری کند؛

چو اسماعیل بزن پایی که جوشد خاکستان قلبم زمزم ای رشک

باید مردم در همه حال بی‌قراری و خاکساری ما را به کعبه حضور احساس کنند و همگان مشتاق این سفر روحانی شوند. البته این تأثیر معنوی به دست نمی‌آید مگر اینکه توشه این سفر معنوی را در سایه اخلاص حفظ کنیم.

ما در عمره مفرده طاعت و عبادت خویش را خالص می‌کنیم، که فرمود:

وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِیَعْبُدُوا اللهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ حُنَفَاءَ(بیّنه: 5)

و امر نشدند مگر بر اینکه خدا را به اخلاص کامل در دین پرستش‌کنند و از غیر دین حق رو بگردانند.

اما در حج تمتع خود را برای خدا خالص می‌کنیم: إِلَّا عِبَادَ اللهِ الْمُخْلَصِینَ)؛ «مگر بندگان خالص خدا.»(صافات: 40)

مقام مخلَص جایی است که دیگر شیطان نمی‌تواند بر انسان مسلط شود؛ چنان‌که سوگند یاد کرد: «همه بندگانت را گمراه می‌کنم مگر آنانی که مخلَص شدند: قَالَ فَبِعِزَّتِکَ لأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ* إِلَّا عِبَادَکَ