در ملکوت حج صفحه 96

الْغَفْلَةِ، وَ یُقَّوِی الْقَلْبَ بِمَواعِدِ اللهِ وَ یُرِقُّ الطَّبْعَ، وَ یَکْسِرُ أَعْلامَ الْهَوَی و یُطْفِئُ نَارَ الْحِرصِ وَ یُحَقِّرُ الدُّنیا. (1)

یاد مرگ، شهوت‌ها را در انسان می‌کشد، از خواب غفلت دور می‌کند و قلب را در انجام وظایف الهی نیرومند می‌سازد. طبع انسان را رقیق می‌کند. نشانه‌های هوا و هوس را در هم می‌کوبد و آتش حرص را خاموش می‌نماید و دنیا را در چشم انسان حقیر و کوچک می‌سازد.

همچنین امام باقر(ع) فرمود:

إِذَا بَلَغَ الرَّجُلُ أَرْبَعِینَ سَنَةً نَادَی مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ قَدْ دَنَا الرَّحِیلُ فَأَعِدَّ الزَّاد. (2) زمانی که انسان به سن چهل سالگی می‌رسد، منادی از آسمان ندا می‌کند که وقت رفتن نزدیک است، پس توشه سفر را آماده کن.

انسان اگر مؤمن و خداطلب باشد، این ندای آسمانی را می‌شنود. اگر پس از سن چهل سالگی نشنید باید به حال خود گریه کند و با تلاش خالصانه و ریاضت موانع را از خود دور گرداند. امّا پس از سفر حج همواره باید این ندا در گوش حاجی طنین‌انداز باشد، چون او در مراحل مختلف حج این حجاب‌ها را بر گرفته و مانع‌ها را زدوده است. وی باید هر لحظه با این ندای آسمانی طوری منقلب شود که نزدیکان از تغییر حالات او مطلع شوند و آنها نیز به برکت این حالات معنوی منقلب