در ملکوت حج صفحه 98

اگر انسان از مراقبه و محاسبه نفس غفلت کند، ناخودآگاه همه چیز او به تاراج هواهای نفسانی و وسوسه‌های شیطانی می‌رود. روزی به خود می‌آید که تنها اسم حاجی برای او مانده است. آنگاه حسرت می‌خورد که از زهد، ایمان، خداپرستی، زیارت خانه خدا و اماکن مقدسه چیزی برای او نمانده و از حرص و دنیا خواهی و دوز و کلک روزگار رهایی نیافته است.

گرچه به درویشی و زهد شدم چهره لیک بوی ریا می‌دهد دلق سینه فام من

صیدی ز عالم نشد بر من مسکین نصیب هر چه که اندوختم دانه شد و دام من

3. محبت خدا در دل داشتن‌

حاجی باید همواره محبتی را که از خدا ذخیره کرده، حفظ کند. و نیز روزبه‌روز بر عشق و محبت خود نسبت به خدا بیافزاید تا مصداق عینی این آیه شریفه باشد:

وَالَّذِینَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِّلّهِ(بقره: 165)

و کسانی که اهل ایمانند کمال محبت و عشق را برای خدا ذخیره دارند.

البته این وظیفه هر مؤمن است که شبانه‌روز در تحصیل محبت خدا تلاش کند. بهترین راه دریافت محبت الهی ذکر الله است: «عَلامَةُ حُبِّ اللهِ تَعَالَی حُبُّ ذِکْرِ الله» (1)؛ «نشانه دوستی خدای تعالی علاقه به یاد اوست.»