در ملکوت حج صفحه 99

انسان می‌تواند تا آنجایی در رسیدن به عشق الهی پیشروی کند که قلب او از عشق خدا لبریز شود و دیگر جایی برای اغیار نماند. به قول حافظ:

چنان پرشد فضای سینه از دوست که فکر خویش گم شد از ضمیرم

امّا حاجی که در ایام حج لذّت محبت خدا را چشیده است و آرامش قلبی را در ذکر مدام الهی تجربه نموده، به طریق اولی باید حریم دل را برای پروردگار حفظ کند و نه تنها از حضور اغیار جلوگیری کند، بلکه پیوسته بر محبت و ارادت خود به خدا بیافزاید. تا جایی که عشق و دلدادگی او ثابت شود. آنگاه است که خداوند پاسدار قلب عاشقانش می‌شود. البته پاسداری خدا همان عشق موّاج است که مانع ورود اغیار می‌شود.

حاجی باید روز و شب از پروردگار بخواهد که عشق خود را فزونی دهد و او را در زدودن اغیار و عوامل بیگانه در دل یاری کند و این مناجات عاشقانه امام حسین(ع) را زیاد تکرار کند: «إلَهی أَنْتَ الَّذِی أَزَلْتَ الأغْیَارَ عَنْ قُلُوبِ أحِبّائِکَ»؛ (1) «خدای من! تو کسی هستی که هجوم اغیار را از دل‌های عاشقانت می‌زدایی».

خالق یگانه به دوستانش محبت زیادی دارد و همواره آنها را از خطر حفظ می‌کند به شرط آنکه ما، در دوستی با خدا صادق باشیم.

شخصی، از بیابان به سوی مدینه می‌آمد. در بیابان پرنده‌ای را دید که سراغ جوجه‌های خود در لانه رفت. مرد مسافر سراغ لانه رفت، جوجه‌ها