سلوک جوانی: مجموعه متن های برنامه ای ویژه گروه های برنامه ساز جوان صفحه 110

چشم چران، هیچ گاه آسایش فکری ندارد و پیوسته فکر و ذهنش مشغول دیده های چشمش است؛ به گونه ای که اگر از منظره ای خود را برهاند، گرفتار فکر و منظره ای دیگر می شود. امیر مؤمنان علی علیه السلام می فرماید: «مَنْ أَطْلَقَ نَاظِرَهُ أَتْعَبَ خَاطِرَهُ؛ هر که دید خود را رها سازد، آسایش خود را سلب کرده است.»(1) و از پیامبر گرامی نیز نقل می کنند:

مَنْ مَلَأَ عینَهُ حَراما یَحْشُوهَا اللّه ُ یَوْمَ الْقِیامَهِ مَسامِیرَ مِنْ نارٍ ثُمَّ حَشاهُما نارا إِلی أَنْ تَقُومَ النّاسُ ثُمَّ یُؤْمَرُ بِهِ إِلَی النّارِ.(2)

هر که چشم خود را از حرام پر کند، خداوند در روز قیامت، میخ های آتشینی در آن چشم فرو می برد. سپس آن را پر از آتش می کند تا حساب مردم تمام شود. آن گاه دستور می دهد تا او را به آتش دوزخ درافکنند.