گلستان قرآن صفحه 266

کنْتَ فَظَّاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لاَنْفَضُّواْ مِنْ حَوْلِکَ»؛(1) «ای پیامبر! اگر تندخو و سخت دل بودی، مردم از گرد تو متفرق می شدند.» درصورتی که تو تندخو و سخت دل هستی و

ما از گردت متفرق نمی شویم!»(2)

قاری بی تفکر

ابوسعید خدری، یکی از اصحاب معروف پیامبر(صلّی الله علیه وآله) می گوید: «روزی ابوبکر به حضور رسول خدا (صلّی الله علیه وآله) آمد و عرض کرد: «در فلان بیابان می گذشتم و چشمم به مردی خوش سیما افتاد که باکمال خشوع نماز می خواند. پیامبر (صلّی الله علیه وآله) به ابوبکر فرمود: «برو و این شخص را به قتل برسان!»

ابوبکر به سوی آن شخص رفت؛ ولی وقتی او را با آن حال عبادت دید، از کشتن وی چشم پوشید و برگشت. پیامبر (صلّی الله علیه وآله) به عمر بن خطاب فرمود: «تو برو و او را بکش!» عمر نیز رفت و او را در آن وضعیت دید و به حال خود گذاشت و بازگشت و عرض کرد: «ای رسول خدا، من مردی را دیدم که باکمال خشوع، نماز می خواند، نتوانستم او را بکشم.»

پیامبر (صلّی الله علیه وآله) به علی (علیه السّلام)فرمود: «برو او را به قتل برسان!» علی (علیه السّلام)با شمشیر برافراشته اش

به سوی او رفت تا هرکسی هست،