آیه تطهیر در آیینه شعر عرب صفحه 149

وحشی بخوانی اهلی می شود و اگر برای لال بخوانی، نطق او باز می شود».(1) متنبی شاعر معروف، همیشه به تقدم و مقام والای ابوفراس اعتراف داشته و جانب او را مراعات می نمود و بر او جرئت نمی کرد. متنبی مدح آل حمدان را می کرد ولی مدح ابوفراس را نمی گفت، نه به جهت غفلت از بزرگی و عظمت او، بلکه به خاطر مراعات جلالت و هیبت وی.(2) درباره زندگی و حیات ابوفراس، کتابهای جداگانه ای نوشته شده است.(3) از ابوفراس، دیوانی باقی مانده که چاپ شده و مشهور است.(4) مرثیه های او برای خودش، در هنگام اسارت و قبل از مرگ، شنیدنی است.(5) او در همه غرض های شعری اعم از وصف و فخر و حکمت و اخوانیات و... سروده هایی دارد.(6)

شعرِ ابوفِراس:

ابوفراس قصیده میمیه ای در مظلومیت ائمه علیهم السلام و بیان ظلم بنی عباس دارد که بسیار مشهور بوده و به «شافیه» معروف است.(7) بعضی از فضلا، این قصیده را شرح و یا تخمیس کرده اند.(8) این قصیده امیر شمشیر و قلم، از اشعار جاودانی است که بین ادباء متداول و بین شیعیان محفوظ، و در مصادر، فراوان آمده زیرا علاوه بر بلاغت و استحکام و حُسن، متضمن برهان های قوی و معانی والا می باشد. گویند روزی که ابوفراس این قصیده میمیّه را سرود، دستور داد 500

1- یتیمه الدهر، ج 1/112.
2- یتیمه الدهر، ج 1/57؛ شذرات الذهب، ج 3/24؛ الغدیر، ج 3/406؛ دائره المعارف بطرس بستانی، ج 2/300؛ شهداء الفضیله، شهیدان قرن چهارم؛ الکنی و الالقاب، ج 1/136.
3- الاعلام، ج 2/155.
4- سیر اعلام النبلاء، ج 16/197؛ الاعلام، ج 2/155؛ ادباءالعرب، ج 2/368.
5- الغدیر، ج 3/407.
6- یتیمه الدهر، ج 1/57 تا 115 شرح حال او به طور کامل.
7- الکنی و الالقاب، ج 1/136؛ الغدیر، ج 3/403.
8- الغدیر، ج 3/402.