آیه تطهیر در آیینه شعر عرب صفحه 153

گرفت و به قتل رسید.(1) صبح چهارشنبه 23 رجب سال 362 جنازه او را در جوی آب یافتند، در حالی که فقط حدود 40 سال از عمرش گذشته بود.(2)

وقتی خبر مرگ ابن هانی به «المعز لدین الله» رسید، بسیار متأسف شد و گفت: «ما امید داشتیم با او به شعراء فخر کنیم ولی تقدیر نبود».(3)

ابن هانی فاضل، شاعر و ادیبی صحیح الاعتقاد بود(4) و آشکارا دم از تشیع می زد.(5)

ابن شهرآشوب او را از شعراء اهل بیت شمرده(6) و علامه صدر در «تأسیس الشیعه» علت شهادت او را همین شیعه بودن و عشق بی آلایش به ائمه ورزیدن می داند،(7) چنانچه خود ابن هانی از ترسِ آنکه امویان او را بخاطر اشعار طعن آمیزش نسبت به بنی امیه نکُشند به زادگاهش بازگشت.(8) سروده های او در مدح امیرالمؤمنین علی (ع) بسیار است(9) ، لذا بعضی او را به غلو نسبت داده اند(10) ولی علامه صدر، دامن او را از این نسبت ها پاک می داند.(11)

گویند آخرین شعر او قصیده رائیه ای است که در مدح المعزُلِدین الله سرود.(12) دیوان شعر او معروف است. این دیوان هم به انگلیسی ترجمه شده و هم در کتابی به نام «تبیین المعانی فی شرح دیوان ابن هانی» شرح شده است.(13)

سال وفات او چنانچه ذکر شد 362 است ولی در عمر او بین 36 و 42 سال

1- شهداء الفضیله، شهداء قرن چهارم؛ ادباء العرب، ج 3/85.
2- معجم الادباء جزء 19/93.
3- معجم الادباء جزء 19/93. به اضافه ادباءالعرب، ج 3/85.
4- امل الآمل، ج 2/311.
5- شهداء الفضیله، همان.
6- معجم رجال الحدیث، جزء 17/319؛ امل الآمل، ج 2/311.
7- شهداء الفضیله، همان.
8- ادباءالعرب، ج 3/100.
9- امل الآمل، ج 2/311.
10- معجم الادباء، جزء 19/92؛ امل الامل، ج 2/311؛ معجم رجال الحدیث، جزء 17/319.
11- شهداء الفضیله، همان.
12- معجم الادباء، جزء 19/93، یاقوت بسیاری از اشعار او را آورده است.
13- الاعلام، ج 7/130.