آیه تطهیر در آیینه شعر عرب صفحه 174

شاعر: موصلی

سلامه بن حسین موصلی از شعرای قرن چهارم است که اطلاع زیادی از او در دست نیست. ابن شهرآشوب در «معالم» او را از شعرای صریح و بی پروای اهل بیت شمرده و از وی ابیاتی می آورد. در «الطلیعه فی الشعراء الشیعه» نام او ابوالفرج سلامه بن یحیی ثبت شده که قاضیِ سیف الدوله در حلب بوده است. در «یتیمه الدهر» آمده که سلامه بن بحر و سلامه بن حسین و سلامه بن یحیی هر سه همین موصلی معروف است. وفات او تقریباً سال 390 می باشد.(1)

شعرِ موصلی:

ابن شهرآشوب ابیاتی از او می آورد که گویا به خویشتن بخاطر ظلمی که بر او رفته، تسلی می دهد و ستم هایی که بر دختر پیامبر و فرزندانش علیهم السلام رفته، به رخ نفس خود می کشد، با اینکه اینها به استناد آیه تطهیر، افرادی مطهر و بی گناه بوده اند:

یا نَفْسُ اِنْ تَتْلَفی ظُلماً فَقَدْ ظُلِمَتْ بِنْتُ النَّبیِّ رَسولِ اللّهِ وَ ابناها

تِلکَ التّی احمدُ الُمختارُ والدُها وَ جبرئیلُ اَمینُ اللّهِ رَبّاها

اللّهُ طَهَّرها مِن کُلِّ فاحِشَهٍ وَ کُلّ رَیْبٍ و صَفّاها و زَکّاها(2)

ای نفس، اگر تو از ظلم ستمگران تلف شدی پس بدان که به فاطمه دختر پیامبر خدا و دو پسرش نیز ظلم شد و حال آنکه فاطمه کسی است که احمد مصطفی پدر اوست و جبرئیل امین، تربیت کننده او. فاطمه کسی است که خداوند او را از هر کار زشت و شک و تردیدی پاک و مطهر ساخته و او را تصفیه و تزکیه نموده است.