آیه تطهیر در آیینه شعر عرب صفحه 192

شاعر: ابن رُزّیک

ابوالغارات، نصیرالدین طلایع بن رُزّیک بن صالح مصری شیعی، مردی دانشمند، زاهد و عابد، ادیب و شاعر، کریم و بخشنده، فرماندهی پیروز، شاعری باذوق و قریحه سرشار، شیعه ای دین شناس و دقیق، و فانی در ولاء اهل بیت است.(1) ابن رُزّیک که اصالتاً از شیعیانِ عراق بوده در سال 495 به دنیا آمد.(2) ابتدا به مصر رفت در حالی که فقیر بود ولی به قدری در قاهره ترقی کرد که به وزارت رسیده و در سال 549 وزیر خلیفه فائز، از خلفای فاطمی شد و به القاب «ملک صالح» «فارس مسلمین» و «نصیرالدین» معروف گشت.(3) از آنجا که بسیار شجاع بوده در جنگ ها زیاد حمله می کرد لقب «ابوالغارات» رانیز به او دادند.(4) طلائع ابن رزیک از کسانی است که خدا دین و دنیا را برایش فراهم کرده و افتخار هر دو سرا نصیب او شد، صاحب دانشی سودمند و سلطنتی نافع، وزیر دادگری که مصر به او می نازد و دولت فاطمیون از حسن تدبیرش بر خود می بالد. به «مَلِک صالح» مشهور شد که به حق با روش و مرام او موافق بود زیرا هم در سیاست و هم رعایت رعیت و هم فضل و بخشش و هم کل آداب و فضائل، صالح و شایسته بود. از همه اینها گذشته در دفاع از حریم اهل بیت و خودباختگی در محبت آنان و نشر آثارشان نیز برجسته بود.(5)

وقتی خلیفه فائز از دنیا رفت، عاضد به جای او نشست و دختر وزیرش یعنی همین طلائع بن رزیک را به همسری درآورد. از آنجا که عاضد کم سن و سال بود، همه امور مملکت به رأی طلائع اداره می شد و دولت در قبضه او بود. لذا درباریان را حسد فرا گرفت و اهل حرم با او مخالف شدند و به خصوص عمّه عاضد، مال فراوانی به امیرانِ مصر داد تا طلائع را به قتل برسانند. عاضد هم که با ایشان موافق بود در دهلیز قصر آنها را پنهان نمود. صبح که طلائع به کاخ آمد، بر سر او ریخته و با

1- شهداء الفضیله، علمای شهید قرن ششم.
2- الاعلام، ج 3/228.
3- الغدیر، ج 4/344؛ الاعلام، ج 3/228؛ خطط مقریزی، ج 4/348.
4- شهداء الفضیله، همان.
5- الغدیر، ج 4/ 344.