آیه تطهیر در آیینه شعر عرب صفحه 238

شاعر: آخوند مسیحا

مولی محمد مسیح بن اسماعیل فَسَوی، پسر مولی اسماعیل فَدَشکوئی فسوی(1) مشهور به «مسیحا»(2) یا «آخوند مسیحا»(3) در سال 1037 به دنیا آمد. وی از علمایی است که در فقه به مرتبه اجتهاد رسید و در فلسفه و حکمت و شعر و ادب نیز ید طولانی داشت.(4) تخلص او در شعر فارسی «معنی» و در شعر عربی «مسیح» بوده(5) زیرا به هر دو زبان نیکو می سروده است. از شاگردان استاد کل آقا حسین خوانساری است و بسیاری از علماء نزد او شاگردی نمودند.(6) در زمان شاه سلیمان و سلطان حسین در شیراز به مقام «شیخ الاسلامی» رسید(7) و از علامه مجلسی نیز اجازه روایت گرفت.(8) مسیحا در کتابت و ایراد خطبه هم مهارت داشت و خطبه های بلیغی از او به جا مانده(9) و کتاب «خُطَب» را به وی نسبت داده اند.(10) از آثار دیگر او «اثبات الواجب»(11) و نیز «الحواشی الفسویه علی الحواشی الخضریه علی شرح التجرید»(12) می باشد که با خطبه ای زیبا شروع شده است.

سرانجام «مسیحا» به سال 1127 و در سن حدود 90 سالگی(13) در قریه فدشکویه که وطن اصلی او بود(14) چشم از جهان فرو بست.

1- اعیان الشیعه، ج 9/413، الغدیر، ج 11/372.
2- الغدیر، ج 11/372.
3- اعیان الشیعه، ج 9/413. وی به «مولی مسیحا» هم معروف است. (الذریعه، ج 7/185) .
4- الغدیر، ج 11/372.
5- الغدیر، ج 11/372.
6- اعیان الشیعه، ج 9/413؛ الغدیر، ج 11/372؛ الذریعه، ج 7/185.
7- اعیان الشیعه، ج 9/413
8- الذریعه، ج 7/185.
9- الغدیر، ج 11/372.
10- الذریعه، ج 7/185.
11- الغدیر، ج 11/372.
12- اعیان الشیعه، ج 10/56.
13- الغدیر، ج 11/372؛ اعیان الشیعه، ج 9/413.
14- اعیان الشیعه، ج 9/413.