جعل حدیث درباره امیرمؤمنان علی (علیه السلام) صفحه 10

1- مناقب خدیجه، علوی مالکی، ص 3.

2- در آیه: درباره آیه فاستغلظ فاستوی علی سوقه.

3- شواهد تنزیل، حسکانی ، ج 2، ص 257، خصائص وحی مبین، ابن طریق 240، بحار، ج 36، ص 180.

4- در بحار عمرو.

5- ای تکبر از قبول حلیله امام علی صحیفه. مناقب ابن شهر آشوب 3/91، 2/35.

هشتم هجری - به خوردن آن در ظهر ماه رمضان اصرار می کردند(1). او لقب معاویه (شکم بزرگ) را به امام علی (علیه السلام) نسبت داد.

عمرو بن عاص که بر جنگ با مسلمانان در مکه، حبشه و صفین پافشاری می کرد از تهمت و افترا به امام علی (علیه السلام) علت کوتاهی نمی نمود. او به همراه انس بن مالک در زمان معاویه، لاغر بودن ساق پا و بزرگی شکم را به امام علی علا نسبت دادند و در مقابل، درهم و دینار فراوانی دریافت کردند.

در تاریخ آمده است: معاویه شکمی بس بزرگ داشت، به طوری که آن را روی ران خود می گذارد. شاعری در این باره گفته است (2):

و صاحب لی بطنه کالهاویه

کان فی احشائه معاویه(3)

هم نشین من شکمش مانند دوزخ است؛ گوئی معاویه در شکم اوست.

ابن العاص عبارت «شکم بزرگ» را از فرمایش پیامبر اکرم (صله الله و علیه و اله و صلم) - درباره ستمگری که به دست حضرت مهدی (علیه السلام) در آخرالزمان به قتل می رسد - اخذ نموده و آن را به امام علی (علیه السلام) چسبانیده است.

فرمایش نبی اکرم (صله الله و علیه و اله و صلم)

کانی والله باخمص القدمین، حمش الساقین، ضخم البطن، رقیق العنق، ضخم الراس علی هذا الرکن الیمانی یمنع الناس من الطواف حتی یذعروا منه ثم یبعث