جعل حدیث درباره امیرمؤمنان علی (علیه السلام) صفحه 28

1- شرح النهج، ج 1، ص 418.

2- مستدرک، حاکم، ج 3، ص 137، کنز العمال، ج 3، ص 157، ج 6، ص 157، مجمع الزوایدهیثمی، ج 9، ص 121، حلیه الاولیاء، ج 1، ص 67، تاریخ بغداد، ج 11، ص 112، ج 13، ص 122، الصابه ابن حجر، ج 4، ص 170، ج 171، المعجم الصغیر طبرانی، ج 2، ص 88، تاریخ دمشق، ج 42، ص 303 دار الفکر بیروت، نظم درر السمطین زرندی حنفی، ص 114، ذکر اخبار اصفهان، ج 2، ص 229.

امام علی (علیه السلام) بیش از هفتاد تن از شخصیت های برجسته و معروف کافر قریش را به قتل رسانده بود. به همین دلیل، قریش در کینه و حسادت و دشمنی با آن حضرت در خفا فرورفته بود؛ لذا تهمت ها را به دست مبارک آن حضرت نشانه رفتند، دستی که طغیانگران مکه چون برادر، دایی و جد معاویه را به قتل رسانده بود. این مطلب دروغ را ساختند

بازوی امام (علیه السلام) از ساعدش قابل تشخیص نیست؛ بلکه در یکدیگر پیچیده شده اند(1).

زیرا این دست همان دستی است که از اسلام دفاع می کرد و یاوران کفر را به هلاکت میکشاند؛ اما دست ابولهب -- دستی است زیبا، بلند، متناسب، لطیف و نظیف! زیرا به کمک آن با دین می جنگید و رسول اقدس (صله الله و علیه و اله و صلم) قال را می زد؛ سنگها و گرد و خاک بتهای کعبه را جاروب می کرد و کثافات را به در خانه رسول رب العالمین (صله الله و علیه و اله و صلم) و می ریخت.

و یمکرون ویمکر الله و الله خیر الماکرین

بعد از شهادت امیرمؤمنان (علیه السلام) ، معاویه خود را یکه تاز میدان قدرت و حکومت دید. ابتدا لعن امام (علیه السلام) را آغاز کرد؛ سپس به هر شکل ممکن افترا و تهمت به آن حضرت را تشویق نمود و با شدت از ذکر مناقب و فضائل آن بزرگوار جلوگیری کرد. به این ترتیب، زبان هر شقی و پستی به دروغ بستن به آن حضرت باز شد و تهمت از هر بی سر و پایی فراگیر گشت تا اینکه نسل دوم که امام علی (علیه السلام) را مشاهده نکرده بودند وارد جامعه شدند. آنها چیزی جز دشنام و تهمت و دروغ درباره آن حضرت نشنیده بودند؛ لذا تهمت ها و دشنام های امویان در باورشان قرار گرفت، چراکه دشنام دادن به امام علی (علیه السلام) در مساجد مسلمانان از واجبات بود و ترک آن ممکن نبود. عمر بن عبدالعزیز به سختی در سال 90 هجری توانست جسارت به امام علی (علیه السلام) را ممنوع سازد(2).

کافران و فاسقان به خاطر شدت کینه توزی و دشمنی نسبت به امام علی (علیه السلام) ، تهمت هایی را بافتند که هیچ انسان معتقد به ادیان آسمانی در گذشته و آینده به آنها متصف