جعل حدیث درباره امیرمؤمنان علی (علیه السلام) صفحه 74

1- بحار، ج 23، ص 219.

2- تاریخ یعقوبی، ج 2، ص 254، حیاه الحیوان الکبری دمیری، ج 2، ص 89، مرو، ج الذهب مسعودی، ج 3، ص 72-73، تاریخ الخلفاء السیوطی، ص 246، البدایه و النهایه، ج 8، ص 261.

برای او آنگونه نیکو جلوه داده ای که آنها را بگوید.

عمر المقصوص گفت: به خدا سوگند من چنین کاری نکردم؛ ولی طینت او بر محبت امام (علیه السلام) سرشته شده است؛ اما بنی امیه از او نپذیرفتند و او را زنده در گور کردند تا مرد(1).

معاویه دوم اولین سلطان مسلمانی است که به خاطر نص بر اهل بیت (صله الله و علیه و اله و صلم) در غدیر خم، خواست خلافت را به اهل بیت عللا بازگرداند. و از منصب خود کناره گرفت؛ ولی امویان او را با دادن سم به قتل رساندند(2).

به این ترتیب، هدف معاویه در منحصر کردن قدرت و سلطنت در نسل خود با شکست مواجه شد. خدای تعالی یزید ستمگر را کشت؛ مروان بن حکم، معاویه دوم و ولید بن عتبه بن ابوسفیان را به قتل رساند و به این ترتیب سلطنت، از خاندان ابوسفیان (3) به خاندان مروان بن حکم که مطرود رسول خدا (صله الله و علیه و اله و صلم) بودند منتقل شد.

خطابه متهورانه معاویه دوم

معاویه دوم در خطابه کناره گیری خود از سلطنت چنین گفت

این خلافت، ریسمان خدای تعالی است. جد من معاویه، در باره آن با علی بن ابیطالب (علیه السلام) - کسی که از او شایسته تر بود- به منازعه پرداخت و بر شما تحمیل کرد آنچه را که خود می دانید تا آنکه مرگش فرا رسید و در قبر، گرفتار گناهانش گردید؛ بعد از او پدرم سلطنت را در اختیار گرفت که شایستگی آن را نداشت و با پسر دختر رسول خدا (صله الله و علیه و اله و صلم) به مخالفت پرداخت تا آنکه عمرش به پایان رسید، ابتر ماند و در قبر گرفتار گناهان خود گردید.