تفسیر متقین در قرآن و حدیث صفحه 148

1- محجّه البیضاء، ج 8 ، ص 255.

2- نهج الفصاحه، جملۀ 2645.

3- محجّه البیضاء، ج 8 ، ص 255.

پیامبرصلی الله علیه وآله فرمودند: «اَلْموتُ کَفّارَهٌ لِذُنُوبِ الْمؤمِنینَ؛(1) مرگ و سختیهای آن سبب جبران گناهان مؤمنان می شود».

امام صادق علیه السّلام فرمودند: «ذِکْرُ الْمَوت یمیتُ الشَّهَوات؛(2) یاد مرگ شهوت ها را از بین می برد».

مرگ نوع دوم برای منافقین و گناهکاران است، اما مرگ قلب ها غفلت از خداوند و معصیت خواهد بود.

مرگ آگاهانه، غافل گیر نشدن و استفاده ی خوب از عمرکردن است تا زمانی که یک دفعه در بستر مرگ قرار گیرد.

اما مرگ ایمانی و اعتقادی در بین افرادی وجود دارد که درد دین داشته باشند.

شخصی وارد مسجد رسول خدا شد و گفت یا رسول الله به من قرآن بیاموز. حضرت او را به یکی از یارانش سپرد. او دست عرب راگرفت و سورۀ زلزال را به او یاد داد. تا به آیۀ فَمَنْ یعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ خَیراً یرَهُ * وَ مَنْ یعْمَلْ مِثقالَ ذَرَهٍ شَرًّا یرَهُ ) رسید. آن عرب به فکر فرو رفت و گفت من درس خود را از همین آیه گرفتم. ریز و درشت کارهای ما دراین جهان حساب دارد. تکلیف من روشن شد. معلّم او جریان را به خدمت پیامبرصلی الله علیه وآله عرض کرد. حضرت فرمود: «رَجَعَ فَقیهًا؛ او به مقام فقاهت و شناخت عمیقی که باید برسد رسید».(3)