تفسیر متقین در قرآن و حدیث صفحه 91

متقی از هر گونه کاری «خلاف» در جلاء و «خفا» خودداری می کنند؟ این جز یاد خدا چیز دیگری نیست. مگر غیرآن است که متّقین در جلسات

«گناه» و غیبت و شنیدن لهو و لعب و گفتار نادرست شرکت نمی کنند. مگر غیر این است که افراد «متقی» از نعمت های مادی و معنوی به صورت مطلوب استفاده نموده و از اسراف در همه امور خودداری می نمایند. معنای تقوا، ترس از خدا و نگهداری خویشتن از گناه می باشد؛ شخص متقی مثل انسانی می ماند که با پای برهنه از بیابان پرخار عبور نماید، برای عبور از بین خارهای بیابان با پای برهنه نهایت دقت لازم است تا انسان به مقصد برسد، دنیا با تعابیر روایی، بدتر از بیابان پرخار و خس می باشد، دراطراف انسان برای رسیدن به نوش، هزاران نیش و مانع وجود دارد. انسان متقی با تکیه به نصرت الهی از نوش ها و نیش های دنیا می گذرد تا به سعادت اخروی نائل گردد.

به قول امام حسن مجتبی علیه السّلام بهشت بهای مبارزه با هوای نفس است. در این مبارزه بی امان جز متقین و مؤمنین همه از میدان خارج خواهند شد، کما اینکه این واقعیت در همه ی زمانها به تجربه ثابت شده است. جِهادُالهَوی ثَمَنُ الجَنَّه».(1)

امام علی می فرمایند: «اَعجَزُ الناسِ مَن عَجَزَ عَن اِصلاحِ نَفسهِ؛(2) ناتوان ترین مردم کسی است که از اصلاح نفس خویش عاجز و نا توان باشد». در کلامی دیگرمی فرماید: «اشجَعُ الناسِ من غَلَبَ هَواهُ؛(3) شجاع ترین مردم کسی