بازپژوهی تحریف ناپذیری قرآن صفحه 154

سوم: آیه 32 سوره توبه

اشاره

در این آیه شریفه آمده است:

یُرِیدُونَ أَنْ یُطْفِؤُا نُورَ اللّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ یَأْبَی اللّهُ إِلاّ أَنْ یُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ کَرِهَ الْکافِرُونَ؛

می خواهند با دهان های خود نور خدا را خاموش کنند و خداوند نمی خواهد جز آن که نور خود را به کمال برساند؛ هرچند کافران ناخوش بدارند.

چگونگی دلالت آیه بر عدم تحریف قرآن

این آیه دربارۀ اقدام کفّار یهود و نصاری برای خاموش نمودن نور خدا است. خداوند در پاسخ به آنان می فرماید: «آن ها - یهود و نصاری - با دهان و سخنان خود دنبال خاموش کردن نور خدا هستند». آیه در صورتی می تواند گواه عدم تحریف قرآن باشد که مراد از «نور الله» در آیه شریفه، قرآن باشد؛ هم چنان که در آیۀ پانزدهم سوره مائده، از قرآن کریم به نور تعبیر شده است: قَدْ جاءَکُمْ مِنَ اللّهِ نُورٌ وَ کِتابٌ مُبِینٌ .

اگر واژۀ «نور» در آیۀ مورد بحث را قرآن بدانیم و تحریف قرآن نیز یکی از مصادیق خاموش کردن نور خدا باشد، می توان به استناد عبارت وَ یَأْبَی اللّهُ إِلاّ أَنْ یُتِمَّ نُورَهُ بیان داشت در قرآن کریم تحریفی واقع نشده است.

ممکن است کسی ادعا کند مراد از «نور» در آیه، خدواند متعال است و اضافۀ «نور» به «الله» در آن، اضافۀ بیانیه است؛ شاهد این ادّعا نیز آیۀ شریفۀ اَللّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ 1 است.