علمای عامّه توجّه نداشته اند که از جمله اهداف «تقیّه» حمایت از وحدت اسلامی و جلو گیری از تفرقۀ مسلمانان است، در این صورت، شایسته نیست که مذهب شیعه به «بدعت» و «نفاق» متّهم شود.
دورانهای سخت زندگی اهل بیت(علیهم السلام) در زمان حکومت امویان و عبّاسیان باعث شده بود که شیعیان علی(علیه السلام) مذهب خود را - حتّی از همسرانشان - مخفی نگه دارند؛ زیرا در آن زمان، متّهم بودن به تشیّع، سخت ترین کیفر را داشت و حتّی پسر از دست پدرش به قاضی شکایت می کرد که چرا پدرش او را «علی» نامیده است؟!
مورّخان نقل کرده اند:
«روزی معاویه بن ابی سفیان به کارگزارانش نوشت: هر کس که حدیثی در مورد فضایل ابو تراب علی(علیه السلام) و خاندانش روایت کند، خونش حلال است، پس از آن، خطبا بر هر منبری، علی(علیه السلام) را لعن می کردند و از او برائت می جستند. مردم کوفه به خاطر وجود شیعیان فراوان امام علی(علیه السلام) زیر فشار سخت ترین شکنجه ها بودند. امویان، زیاد بن سمیّه را به عنوان حاکم کوفه گماشتند و بصره را به آن ملحق نمودند. زیاد شیعیان کوفه و بصره را می شناخت و آنان را در زیر هر سنگ و کلوخی که بودند، پیدا کرد و به شهادت رساند و یا از عراق متواری و بی خانمان کرد. از این رو شخصیّت مشهوری از آنان باقی نماند.