سیّد حسن بجنوردی در این مورد می گوید:
«در مثل چنین (حالتی) واجب است که از فتوا دادن - به هر صورت که باشد - فرار نمود و راحت شد. و نیز اگر فتوا دادن موجب از بین رفتن جانها، یا موجب ریختن آبرویی باشد، در اوّلی جایز نیست که فتوا دهد، اگر چه فتوا موجب هلاکت و قتل (خود) او باشد.
امّا اگر از ائمّه معصومین(علیهم السلام) در برخی از اوقات، فتوایی بر خلاف حکم واقعی اوّلی، صادر می شد ، طرف را بعد از آن آگاه می ساختند که آنچه در گذشته گفته اند، خلاف واقع بوده است (و این کارشان) یا به سبب حفظ جان خودشان بوده و یا به جهت حفظ جان کسی بوده که برای او فتوا داده بودند. فتوای امام کاظم(علیه السلام) برای علی بن یقطین، در مورد سه بار شستن اعضای وضو، به این مطلب تصریح دارد.
خلاصه این که فتوا دادن بر خلاف ما انزل الله - به خاطر تقیّه - امری مشکل است و از حیث فتوا دهنده و قبولی نظریّه اش از نظر عموم و عدم قبولی آن، متفاوت می باشد». (1)
1- (1) - قواعد فقهیّه: 68/5.