حکمت نامه امام حسین علیه السلام جلد 1 صفحه 10

«إِنَّما یَخْشَی اللّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ.

در میان بندگان خدا،تنها دانشمندان اند که از او بیمناک اند».

این اثر،در کلام پیامبر خدا،عیناً بر حکمت حقیقی نیز مترتّب شده است،چنان که می فرماید:

خَشیَهُ اللّهِ عز و جل رأسُ کُلِّ حِکمَهٍ. (1)

بیم از خداوند عز و جل اساس هر حکمتی است.

حکمت حقیقی،جاذبه ای عقلانی و ضدّ کشش های نفسانی است که هر اندازه در جان قوّت یابد،به همان اندازه،تمایلات نفسانی در انسان،ضعیف می شود،تا آنجا که کاملاً از بین می رود.در آن حال،عقل به طور کامل،زنده می گردد و زمام انسان را به دست می گیرد و از آن پس،زمینه ای برای انجام دادن کارهای ناشایست در وجود او باقی نمی مانَد.در نتیجه،حکمت،با عصمت،همراه می گردد و در نهایت،همه ویژگی های حکیم و عالِم حقیقی برای آدمی حاصل می گردد و در بالاترین مراتب علم و حکمت،به والاترین درجات خودشناسی،خداشناسی،امامت و رهبری دست می یابد. (2)

بر این پایه،انبیای الهی و اوصیای آنان که به قلّه حکمت علمی و عملی و حقیقی دست یافته اند،از جانب خداوند متعال،مأمور آموختن علم و حکمت به جامعه بشر شده اند.