حکمت نامه امام حسین علیه السلام جلد 1 صفحه 8

قرآن و احادیث اسلامی است.

حکمتِ علمی،عملی و حقیقی،هر یک به منزله پلّه های نردبان استواری هستند که انسان با بهره گیری از آنها به قلّه کمال انسانیّت،صعود می کند.جالب توجّه است که بدانیم پلّه اوّل این نردبان(یعنی حکمت علمی)را فرستادگان خداوند متعال،بنا نهاده اند.پلّه دوم(یعنی حکمت عملی)را انسان،خود باید بسازد و پس از آماده شدنِ پلّه دوم،آخرین پلّه جهش به مقام انسان کامل را که حکمت حقیقی است خداوند متعال،خود،آماده می نماید.

اینک،توضیحی کوتاه درباره این سه نوع حکمت:

1.حکمت علمی

مقصود از حکمت علمی،هرگونه دانستنی یا معرفتی است که برای صعود به مقام انسان کامل،ضروری است.به سخن دیگر،هم دانش مربوط به عقاید،«حکمت»است،هم دانش مربوط به اخلاق،و هم دانش مربوط به اعمال.از این رو،قرآن کریم،پس از ارائه رهنمودهای گوناگون در عرصه های اعتقادی،اخلاقی و عملی،همه آنها را حکمت می نامد:

«ذلِکَ مِمّا أَوْحی إِلَیْکَ رَبُّکَ مِنَ الْحِکْمَهِ.

اینها از حکمت هایی است که پروردگارت به تو وحی کرده است».

این مفهوم حکمت،نخستین فلسفه بعثت انبیای الهی است.قرآن کریم،در آیات متعدّد بر این مطلب،تأکید کرده است،از جمله در این آیه:

«لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ إِذْ بَعَثَ فِیهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ یَتْلُوا عَلَیْهِمْ آیاتِهِ