شیخ محمد حسین زاهد (ره) صفحه 10

یکی از دوستان خدمت آقا عرض کرد ، مثل اینکه امروز حالتان زیاد مناسب نیست ولی وقتی شما الحمدالله می گویید ما فکر می کنیم حالتان خوب است .

آقا فرمود : وظیفه من شکر و حمد الهی گفتن است و من باید خدا را شاکر باشم . شما از کجا فهمیدید حالم خوب نیست ؟ عرض کرد : از رنگ رخسارتان

من رو کردم به آقا و عرض کردم ، اگر دکتر شما صاحب نظر و دارای تشخص صائب نیست ، بفرمائید تا دکتر را عوض کنیم ما دکتر دیگری را در نظر داریم .

آقا فرمود : مشورت نمایید .

گفتم : مشورت شده شما فقط استخاره بفرمایید .

فرمود : نیت کنید ، یک دفعه دیدم با آن حال بیماری از رختخواب بیرون آمد ، و بصورت چهار دست و پا تا کنار دیوار حرکت کرد . خیلی تعجب کرده بودیم که آقا چه می خواهد ؟ دستش را به دیوار گرفت و بلند شد ، واز روی طاقچه چیزی برداشت و به همان صورت برگشت . وقتی داخل رختخواب شد ، دیدیم در دستشان تسبیح است و این همه زحمت برای آوردن تسبیح بوده است عرض کردم : آقا شما می فرمودید مامی آوردیم چرا این همه خودتان

را به زحمت انداختید ؟ ایشان فرمود : پیامبر اکرم (ص ) می فرمایند بعد ایمان و عمل صالح اگر کسی بتواند سربار مردم نباشد ، من به او وعده بهشت می دهم . آیا نمی خواهید من به وعده پیامبر خدا برسم ؟ در ادامه فرمود : داداش جونها تا می توانید روی پای خودتان بایستید و عزت نفس داشته باشید واز کسی سئوال و درخواست نکنید و خودتان کارهای خودتان را انجام دهید . (22)

آن زمان مثل حالا آب لوله کشی نبود و مردم آب آشامیدنی را از جمع کردن آب در داخل آب انبار تاءمین می کردند . یک شب وقتی از مهمانی بر می گشتیم ، دیدم انتهای کوچه شخصی در حالی که عرق چین سفیدی بر سر دارد ، داخل راه آب خم و راست می شود جلوتر که رفتم دیدم آقا است و می خواهد دریچه ورودی آب انبار را باز کند تا آب داخل آب انبار شود و این کار برای آقا در آن سن و سال کار مشکلی بود . اگر به هر کدام از ما می گفتند ، با جان و دل انجام می دادیم ولی ایشان حاضر نبود از کسی تقاضا و درخواست کند . (23)

از صفات بارزی که ایشان به آن معروف بود ، ساده زیستی و زاهدانه زندگی کردن بود . به هیچ وجه برای تاءمین مخارج زندگی از وجوهات شرعی استفاده نمی کرد . آن مرحوم زندگی را جوری تنظیم کرده بود که نیازی به دیگران نداشته باشد و اگر بعضی از وقتها نیاز به پول پیدا می کرد از کسی درخواست

نمی کرد . منتها برای جبران کسری چند کتاب می برد کتاب فروشی و رهن می گذاشت و چند قران قرض می گرفت . (24)