شیخ محمد حسین زاهد (ره) صفحه 46

داداشی ، این وضع زندگی و خانه و رفتار من است ولی دارند مرا می چلانند .

در جواب به شوخی گفتم : آقا برای این است که دیگر چیزی باقی نماند و پاک پاک باشید (108)

وفات

روز به روز حال آقا بدتر می شد تا اینکه شب یتیمی فرا رسید؛ حالشان خیلی بد شده بود ، یک دفعه چشمشان را باز کرد و فرمود : مرا از جایم بلند کنید ، آقا تشریف آورده اند . همان طور که زیر بغل ایشان را گرفته بودیم گفتند : السلام علیک یا ابا عبدالله بعد از گفتن این جمله در حالی که تکیه بر دستان ما داده بود ، در فانی را وداع گفت .

خبر وفات ایشان در بازار پخش شد . جوانان مثل این که پدر خود را از دست داده باشند ، گریه و زاری می کردند . غصه عالم بر دلم نشسته بود چرا که از پدر به من نزدیک تر بود . (109)

جمعیت زیادی جمع شده بود با گفتن ((لااله الا الله )) اما وی را حرکت دادیم . عاشورایی بر پا شد . بر اثر شلوغی جمعیت ، اما وی به شدت این طرف و آن طرف می رفت . جمعیت قابل کنترل نبود . دیدم اما وی

با این تکان هایی که می خورد ، ممکن است که سر آقا زخمی شود . با زحمت و از روی سر جمعیت خودم را داخل اماری رساندم و سر ایشان را با یک عالم غم در میان دستم نگه داشتم . (110)

مراسم تشییع از مسجد امین الدوله شروع شد و با خیل جمعیت آن هم پای پیاده حسین حسین گویان حرکت کردیم و تا ابن بابویه شهر ری که مسیر کوتاهی نبود ، رفتیم . در بین راه مواظب بودیم که مامورین نیایند (چون تشییع جنازه ممنوع بود)بعد از رسیدن به ابن بابویه ، مراسم غسل و کفن با یک حالت روحانی خاصی برگزار شد .

یکی از مقبره ها که مال یکی از ارادتمندان ایشان بود برای دفن آماده شد . با جمعیت تا کنار مقبره آمدیم در میان جمعیت چشم به شیخ رجبعلی خیاط افتاد که بالا سر قبر آقا بلند بلند گریه می کرد . ولی بعد از چند دقیقه چیزی دیدم که خیلی تعجب کردم دیگر شیخ رجبعلی خیاط گریه نمی کرد بلکه لبخندی بر لب داشت . از خودم علت آن گریه و آن لبخند را می پرسیدم ولی جوابی نداشتم تا اینکه روزی از خود ایشان علت را پرسیدم .

شیخ رجبعلی در جواب گفت : وقتی بالا سر قبر شیخ محمد حسین زاهد بودم عالم برزخ به من مکاشفه شد دیدم شیخ محمد حسین بالا سر قبرش ایستاده و مضطرب است و می ترسد داخل قبر شود . ناگهان وجود مقدس و مبارک سید الشهداء علیه السلام تشریف فرما شدند و به شیخ محمد حسین اشاره کردند و فرمودند