ابو فراس حمدانی صفحه 29

مرگ مادر ، بزرگ ترین ضربه را بر ابوفراس وارد آورد; مادر مهربانی که در سال های اسارت فرزند ، یگانه حامی و پشتیبان و تکیه گاه وی بود و ابوفراس نیز با او شرح دل می گفت و غم سینه را بر او بازگو می کرد و مکاتبه با آن دریای مهر را تسلی خاطر و تشفی باطن می انگاشت :

إلی مَن أشتکی و لَمن اُنَاجی

إذَا ضَاقَت بِمَا فیهَا الصّدُور;

در هنگامه دل تنگی به چه کسی شِکْوه بَرَم و از چه کسی

کمک جویم ؟

ان فی الاسر لَصبّا

دَمْعُه فی الخّد صبّ

هو فی الروم مقیم

و له فی الشام قلب