ابو فراس حمدانی صفحه 34

نظریه پردازان شعر ، عمل شاعر را به دلیل ابداع وی ستودنی می دانند و معتقدند شاعر با توسل به قریحه خویش چیزهای تازه ای می آفریند و جنبه خلاقه شاعر دارای ارزش است . (2)

افلاطون با بیان وضعیت روحی خاص برای شاعر ، از تخیل او بدین گونه یاد می کند :

استعدادی که تو داری ، یک هنر نیست ، بلکه الهام است . نیرویی آسمانی در تو هست که تو را به حرکت در می آورد ، مانند نیرویی که در سنگی است . و «اوریپدوس» آن را مغناطیس نامیده است . . . البته شعر نخست خود به بعضی از مردم الهام می بخشد و از این اشخاص الهام گرفته ، سلسله دیگری از افراد مجذوب پدید می آید ، زیرا شاعران بزرگ و گویندگان شعر ، اشعار زیبای خود را نه به کمک هنر بلکه به

سبب آن که الهام گرفته و مجذوب شده اند می سرایند . (1)

در فرهنگ دینی ما ، شعر و شاعر ، منزلت و جایگاه بلند پایه دارد و شاعرانی که در راستای تبیین اندیشه معصومان والاگهر و اشاعه

فضیلت و اخلاق شعر می سرایند و شعرشان رویکردی معنوی و ولایی دارد ، به عنوان تأیید شدگان و الهام یافتگان روح قدسی یاد شده اند :

ما قال فینا قائل بیت شعر حتی یؤید بروح القدس;(2)

هر کس در حق ما بیت شعری بسراید ، از روح قدسی کمک می گیرد .