ابو فراس حمدانی صفحه 63

دوستان مرا به دست فراموشی سپردند ، مگر گروهی که فردا از من گسسته ، به آنها خواهند پیوست .

کسانی که بر عهد خود پایدار مانند ، هر چند در مقام ادعا بیشتر باشند ،

در واقع تعدادشان کم است .

هر چه دیده ام را به اطراف می گردانم ، جز دوستانی که با آمد و رفت نعمت ها انعطاف پذیرند ، کسی دیگر نمی بینم .

کار ما به جایی کشیده که دوست متارک را نیکوکار شماریم و دوستی را که زیان نرساند ، مهربان می نامیم .

تنها روزگار

نیست که به من جفا می کند و تنها دوستان من نیستند که ملالت بارند .

با این که در ملاقات ها نشان مذمومی به جای نگذاشته ام و در هنگام اسیری موقعیت ذلت باری نداشته ام .