ایشان می فرمایند : من به طرف حرم راه افتادم ، دیدم پشت در شمالی حرم ( طرف میدان آستانه ) عدّه ای زوّار اهل پاکستان یا هندوستان ( با آن لباسهای مخصوص خودشان ) در اثر سردی هوا پشت در حرم دارند به خود می لرزند ، در را زدم ، حاج آقا حبیب ( که جزء خدّام حضرت بود ) با اصرار من در را باز کرد ، من از مقابل و آنها هم پشت سر من وارد حرم شدند و در کنار ضریح آن حضرت به زیارت و عرض ادب پرداختند ; من هم آب خواستم و برای نماز شب و تهجّد وضو ساختم » .
عنایت حضرت به زائر برادر
آقای شیخ عبدالله موسیانی نقل می کند : « که ما عازم مشهد مقدّس بودیم در حالی که در آنجا به جهت جمعیّت زیاد زوّار ، منزل به سختی پیدا می شد . من با اطّلاع از این جهت به حرم حضرت معصومه(علیها السلام)مشرّف شدم و خیلی خودمانی گفتم : بی بی جان ما عازم زیارت برادر شماییم ، خودتان عنایتی بفرمائید . ما عازم مشهد شدیم ، دیدیم منزل بسیار کمیاب است نزدیک حرم از تاکسی پیاده شدیم ، ناگهان دیدم جوانی از داخل کوچه به طرف من آمد و به من گفت : منزل می خواهید ؟ گفتم : بله ، گفت دنبال من بیا ، با او رفتم مرا داخل خانه اش برد ، اطاق بزرگ و خوبی را به ما داد ، ما وقتی در آنچا مشغول جابجایی وسایل بودیم ، خانم ایشان ما را برای نهار دعوت کرد ، بعد
از تشرّف به حرم و زیارت و نماز ، نهار را با آنها خوردیم .