بررسی حکم امام خمینی رحمه الله درباره سلمان رشدی صفحه 103

12 - درباره توبه دادن دشنام دهنده پیامبرصلی الله علیه وآله از شافعی دو قول رسیده است:

ابن تیمیه می گوید: «و اما مذهب الشافعی - رض - فلهم فی سابّ النبی صلی الله علیه وآله وجهان؛ احدهما: هو کالمرتدّ اذا تاب سقط عنه القتل، و هذا قول جماعه منهم، و هو الذی یحکیه اصحاب الخلاف عن مذهب الشافعی. و الثانی: انّ حدّ من سبّه القتل، فکما لایسقط حدّ القذف بالتوبه لایسقط القتل الواجب بسبّ النبی صلی الله علیه وآله بالتوبه. قالوا: ذکر ذلک ابوبکر الفارسی، و ادعی فیه الاجماع ...»؛(357) «برای مذهب شافعی درباره دشنام دادن پیامبرصلی الله علیه وآله دو قول است؛ یکی این که حکم او همانند مرتد است که اگر توبه کند قتل از او برداشته می شود، و این قول جماعتی از آنان است، و نیز حکمی است که اصحاب خلاف آن را از مذهب شافعی حکایت کرده اند. و قول دوم این است که حد کسی که پیامبرصلی الله علیه وآله را دشنام

دهد قتل است. و همانگونه که حدّ قذف به توبه برداشته نمی شود، حدّ قتل نیز برای دشنام دهنده به پیامبرصلی الله علیه وآله با توبه ساقط نمی گردد. گفته اند: این مطلب را ابوبکر فارسی نیز ذکر کرده و در آن ادعای اجماع نموده است ...».

اسلام و دعوت به همزیستی مسالمت آمیز

اسلام در روابط بین الملل اصل را بر همزیستی مسالمت آمیز با دیگر ادیان و ملل قرار داده است، و این مطلبی است که غربی ها نیز به آن اشاره کرده اند؛

«مارسل بوازار» پژوهشگر انستیتوی تحقیقات عالی بین الملل در ژنو می گوید: «بنا به تحقیق عده ای از محققان اسلامی، در اسلام، صلح و همزیستی مبنای گسترش روابط مسلمانان با دیگر ملت ها قرار گرفته است».(358)

و لذا خداوند متعال در قرآن کریم می فرماید: «قُلْ یا أَهْلَ الْکِتَبِ تَعالَوْا إِلَی کَلِمَهٍ سَوَآءٍ بَینَنا وَبَینَکُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِکَ بِهِ شَیئاً وَلَا یتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِّن دُونِ اللَّهِ ...»؛(359) «بگو: ای اهل کتاب! بیایید به سوی سخنی که میان ما و شما یکسان است؛ که جز خداوند یگانه را نپرستیم و چیزی را همتای او قرار ندهیم؛ و بعضی از ما، بعضی دیگر را - غیر از خدای یگانه - به خدایی نپذیرد ...».

جالب توجه اینکه اسلام در پایبندی به معاهدات، گوی سبقت را از همگان ربوده و نمی توان در دوران حیات پیامبرصلی الله علیه وآله کوچک ترین موردی را یافت که پیمانی با دشمنان بسته و آن را نقض کرده باشد.(360)

اسلام با اعلان اصل نفی اکراه و اجبار در دین، پایه دعوت جهانی خود را بر اساس تعقل و اعتقاد آزاد قرار داده است آنجا که می فرماید: «لَا إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ قَد تَّبَینَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَی ّ

...»؛(361) «در قبول دین، اکراهی نیست. [زیرا] راه درست از راه انحرافی، روشن شده است ...».