بررسی حکم امام خمینی رحمه الله درباره سلمان رشدی صفحه 98

همان گونه که در جای خود به آن اشاره کردیم، توهین سلمان رشدی در کتاب «آیات شیطانی» نسبت به قرآن و پیامبر اسلام و مقدسات دین اسلام، در کشور انگلستان انجام گرفت، ولی دادگاه آن کشور اعلام کرد که نظام حقوقی «کامن لا» فقط توهین به مقدسات مسیحیت را جرم دانسته و سایر ادیان را مورد حمایت قرار نمی دهد، و این در حالی است که این قانون با این تفسیر، مخالف ماده 9 و 14 کنوانسیون اروپایی حقوق بشر است

که بر پایه آن هر گونه تبعیض بر مبنای دین ممنوع اعلام شده است. و لذا برخی از حقوقدانان غربی برای حلّ این مشکل و تعارض درصدد برآمدند تا قانون «کامن لا» را تعمیم داده تا شامل ادیان دیگر غیر از مسیحیت نیز قرار گیرد.

آنان در جرم دانستن اهانت به مقدسات مسیحیت می گویند: توهین به حضرت مسیح علیه السلام اخلاق عمومی را مخدوش و موجب بر هم زدن نظم عمومی جامعه می شود، حال اگر کسی مقدسات اسلامی یک جامعه را بر هم زند، حتی اگر پناهنده به یک کشور غیر اسلامی است، آیا این امر موجب اخلال جامعه نمی گردد و آیا مسلمانان در کشورهای غیراسلامی حقوق شهروندی ندارند؟ آیا این تبعیض نژادی آشکار و زیرپا گذاشتن حقوق مسلّم مردم نیست؟!

حدود آزادی از دیدگاه غرب

با نگاهی به قوانین حقوقی و جزایی غرب پی می بریم که آنان به کسی حق نمی دهند تا مقدسات دیگران را مورد تعرض قرار داده و به آنان اهانت کند؛

در قانون حقوقی انگلستان آمده است: «انتشار یک مطلب یا هر چیز مکتوب یا هر سخنرانی یا بیانی که حاوی دشنام، تهدید و توهین بوده و باعث ایجاد کینه و نفرت علیه هر گروه نژادی یا مذهبی گردد، غیر قانونی شناخته شده است».(327)

در قوانین جزایی آلمان آمده است: «اگر کسی آشکارا و یا از طریق انتشار نوشته ای، معتقدات مذهبی یا به طور کلّی جهان بینی دیگران را به هر شکلی مورد اهانت قرار دهد، به طوری که سبب اخلال در نظم عمومی گردد، فرد مذکور به زندان تا سه سال با پرداخت جریمه نقدی محکوم می شود».(328)

اهداف شوم استکبار از دیدگاه غربیان

اینکه موضوع سلمان رشدی یک موضوع شخصی نبوده بلکه پشت سر آن غرب و استکبار جهانی قرار داشته تا بر اسلام و مسلمین ضربه سهمگین وارد سازد مسأله ای است که خود غربی ها نیز به آن اشاره کرده اند؛

«ریچارد وبستر» در این باره می نویسد: «نباید هیچ تردیدی به خود راه دهیم که سلمان رشدی این هدف را تعقیب می کرد و مصرّ بر آن بود که ابراز اهانت و دشنام و اعمال لعن و کفرورزی را به عنوان وسیله ای برای هجوم بر پایداری و تعصب و... وارد عمل سازد ...».(329)