مدایح و مراثی حضرت ابوالفضل علیه السلام در شعر فارسی صفحه 3

علی (علیه السلام) باب مدینه ی علم پیامبر (صلی الله علیه و آله) و صاحب منزلت خاصی نسبت به رسول الله بود، با این همه خفاش صفتان نورافشانی او را بر نتافتند و از راههای دیگر به کار شکنی پرداختند و آن حضرت را از صحنه ی ظاهری خلافت و حکومت بدور داشتند تا پرده بر حقایق مسلم فرو کشند.

علی (علیه السلام) - برای جلوگیری از فروپاشی اسلام نوپا -بیست و چند سال، برای گردآوری کلام الله مجید، خار در چشم و استخوان در گلو در خانه نشست و صبری تلخ فوق طاقت تحمل فرمود.

پس از گذشت چنین روزگاری، علی علیه السلام، بنا به اصرار و پافشاری مردم خلافت ظاهری را پذیرفت؛ به امید این که آب رفته را به جوی باز آرد و عدالت اجتماعی را دوباره برقرار سازد و حق را بر مسندش بنشاند و باطل را از صفحه ی روزگار بزداید. اما حکومت دغلکار و ددمنش اموی سعی داشت جامعه را به طرف تباهی و ویرانی سوق دهد، کرامتهای انسانی را زیر پا بگذارد، آزادی را از مردم آزاده سلب کند و آزادگانی، همچون حجر بن عدی، رشید هجری و عمروبن حمق و... را مظلومانه نابود کند و ندای حق طلبانه ی آنان را خاموش سازد؛ دارائیها را به سود خود تصرف نماید و مخالفان خود و شیعیان علی (علیه السلام) را در مضیقه ی مالی قرار دهد تا در برابر باطل سر فرود آورند.

سر دسته ی یاغیان و تباهکاران؛ معاویه، قتل عثمان را که خود بانی آن بود و عایشه و طلحه و زبیر و دیگران را بدین کار برانگیخته و یاری کرده بود، بهانه ی فتنه جوییهای خود قرار داد و جنگ جمل، جنگ صفین و نهروان را - که مایه ی قتل و نابودی بسیاری از مسلمانان شده بود - پدید آورد. در پی همین توطئه ها و نفاقها بود که صحابی بزرگوار؛ عمار یاسر و دیگر بزرگان و سرانجام امام بر حق و منادی عدالت حضرت علی (علیه السلام) به دست پست ترین تفاله ی انسان نماها، ابن ملجم مرادی، شهید گردید.

پس از شهادت مولی علی (علیه السلام) - که بزرگترین فاجعه ی زمان بود - توطئه هایی علیه سبط اکبر، امام حسن مجتبی (علیه السلام) بوجود آمد و معاویه آن امام همام را - برخلاف تعهدات خود - مظلومانه به دست جعده دختر اشعث بن قیس مسموم کرد و زمینه ی خلافت و حکومت را برای فرزند پلیدش یزید آماده نمود. این همه، زائیده ی حیله گریهای معاویه بود که با