مدایح و مراثی حضرت ابوالفضل علیه السلام در شعر فارسی صفحه 71

آیه الله آیتی بیرجندی (و: 1350 ه. ش)

شهادت جناب ابوالفضل العباس

مثنوی مقامات الابرار، دفتر چهارم روضه الشهداء، آیهالله شیخ محمد حسین آیتی بیرجندی چاپ اول، تهران، 1337 ه. ش صفحه 389.

چون نماندی در معسکر (1) کس بجا

غیر فرزندان شاه مرتضی

تاخت در میدان رزم و پر دلی

ذوالعلا بوبکر (2) فرزند علی

تاخت در میدان و می گفت آن فتی

همان منم شبل علی مرتضی

قصر فخر مرتضی باشد بلند

هاشمیین را مقامی ارجمند

و این حسین سبط نبی مرسل است

پایه ی قدرش زگردون اطول است

جان فدایش در اخوت می کنم

نصرت از روی مروت می کنم

-از پی اعوان و اخوان سعید

نوبت ماه بنی هاشم رسید

قهرمان ماء و طین عباس راد

صاحب مجد و علا باب المراد

ذوالمناقب صاحب سیف و قلم

بلکه در لوح و قلم صاحب علم

میر میران وغا (3) یک بیشه شیر

شیر شیران، بر همه میران امیر

چون زره پوشیده یک الوند کوه

چون که بخروشید بحری با شکوه

الغرض بر بست با همت میان

خواست رخصت در نبرد کوفیان

سینه ام، شاها! دگر آمد به تنگ

در جهان دیگر نمی خواهم درنگ

رخصتم ده بر کشم تیغ و سنان

تا بگیرم انتقام از دشمنان