پرچمدار نینوا (تحلیلی از زندگانی حضرت عباس علیه السلام) صفحه 79

ولی اهل بیت حسین علیه السلام خود را در پناه کوهی استوار می دیدند و خواب و استراحت داشتند اما بعد از او، موضوع به عکس شد (چنان که شیخ محمدرضا ازری، از زبان امام حسین علیه السلام در شعری که قبلا ذکر شد:

«الآن نامت اعین بک لم تنم...» این مطلب را بیان کرده است.)

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود:

حرس لیله فی سبیل الله عزوجل افضل من الف لیله یقام لیلها و یصام نهارها؛

نگهبانی و پاسداری یک شب در راه خداوند متعال، از عبادت هزار شب که روزش را انسان روزه بگیرد، بهتر است. (1) .

روز عاشورا، حضرت عباس علیه السلام سوار بر اسب، در اطراف خیمه ها به هر سو نگاه می کرد و از حرم رسول خدا صلی الله علیه وآله نگهبانی می نمود و مراقب دشمن بود که جلو نیاید. حتی زهیر بن قین (یکی از یاران باوفای امام حسین علیه السلام) نزد عباس علیه السلام آمد و اظهار داشت می خواهم وصیت پدر را به یاد تو بیندازم، عباس علیه السلام که می دید خیمه ها در خطر حمله ی دشمن است، از اسب پیاده نشد، فرمود: «مجال سخن نیست ولی چون نام پدرم را بردی، روا نیست از شنیدن وصیت پدرم بگذرم، بگو که من سواره می شنوم». زهیر سخن پدر را (که قبلا در شرح زندگی ام البنین علیه السلام گفته شد) به یاد عباس علیه السلام انداخت. (2) .