پرچمدار نینوا (تحلیلی از زندگانی حضرت عباس علیه السلام) صفحه 97

امام حسن علیه السلام وقتی که نشانه های رحلت را در خود مشاهده کرد، برادرش حسین علیه السلام را به حضور طلبید و به او چنین فرمود:

«برادرم! هنگام فراق فرارسیده، من به خدایم می پیوندم، مرا زهر خورانیده اند... تو را به آن حقی که بر تو دارم مبادا در این باره سخنی بگویی (و با مطرح کردن آن، جنگ کنی که صلاح اسلام و شیعیان در این شرایط نیست) هنگامی که از دنیا رفتم، چشمانم را بپوشان، مرا غسل بده و کفن کن و در میان تابوت بگذار و به سوی قبر جدم رسول خدا صلی الله علیه و آله ببر، تا با جدم تجدید عهد کنم (و دیداری تازه نمایم) در این هنگام به زودی با خبر می شوی که مردم گمان می کنند که تو می خواهی مرا در کنار قبر صلی الله علیه و آله دفن کنی، به سوی تو می آیند، تا از تو جلوگیری کنند، تو را به خدا سوگند می دهم که مبادا در مورد من به اندازه ی شیشه حجامت، خون ریخته شود.» (1) .

حضرت عباس، مطیع امام حسین در اجرای وصیت برادر

وصیت امام حسن علیه السلام گرچه به امام حسین علیه السلام بود، ولی حقیقت وصیت به همه ی برادران و بنی هاشم و شیعیان بود، از این رو حضرت عباس علیه السلام نیز مورد خطاب این وصیت بوده است.

امام حسن علیه السلام به لقاءالله پیوست، امام حسین علیه السلام همراه برادران و شیعیان و بستگان، مطابق وصیت، پس از غسل و کفن و نماز، جنازه ی امام حسن علیه السلام را در میان تابوت نهاده و به سوی مرقد منور پیامبر صلی الله علیه و آله