بزرگ زنان صدر اسلام صفحه 15

اقـدام خـدیـجـه برای ازدواج با رسول خدا (ص)، معیاری است در انتخاب همسر که باید سرمشق زنـان مـسـلمـان بـاشـد. خـدیـجـه خـواسـتـگـاران فـراوانـی داشـت کـه از مـال و مـقـام دنـیـا در حـدّ عـالی بـرخـوردار بـودنـد، و حـاضـر می شدند که برای مهر خدیجه ، ثـروتـهـای فراوانی بپردازند، ولی خدیجه به چیزی بالاتر از اینها، فکر می کرد و برای این ارزشهای ظاهری ، قدر و قیمتی قائل نبود.

او بـا حـضـرت مـحـمـد (ص) کـه جـوانی بود، بی بهره از امکانات مادّی و بدون منصب ظاهری ، ازدواج کرد.

خـدیـجـه ؛ فـضیلت ، انسانیّت ، کرم و بزرگواری را انتخاب کرد. وی پیامبر را که آینه تمام نـمـای فـضـایـل بـود، بـه عـنـوان همسری برگزید، و به خاطر این انتخاب و پشت پازدن به مـعـیـارهای غلط و مرسوم جامعه آن روز، مورد بی مهری کسانی قرار گرفت که ارزش را در دنیا می دیدند و ملاک انتخابشان ظواهر پر زرق و برق مادّی بود.

بـا انـتخاب و ازدواج خدیجه ، سرزنشها و خرده گیریها شروع شد. ایراد آنها این بود که چرا دست ردّ بر سینه بزرگان قریش زدی و با جوانی که یتیم و فقیر است ازدواج کردی ؟

در هـمـان مـجلس عقد و ازدواج ، وقتی دیو سیرتان دیدند که خدیجه سلام اللّه علیها خود هزینه عـقـد ازدواج را بـه عـهـده گـرفـتـه اسـت و مـهـریـه را از اموال خود می پردازد، زبان به سرزنش گشودند.

ابو جهل گفت :

چه می بینیم ؟ مردان برای زنان مهریه می دهند یا زنان برای مردان ؟

ابو طالب (ع) او را جواب گفت :

ای احمق مردمان ، و ای سرکرده اراذل و اوباش ، همچون محمّد را شایسته است که هدیه ها و پولها نـثـار قـدمـش کـنـنـد و همچون تویی را شایسته است که عطایایش را نپذیرند و او را همچون سگ برانند.

این ملامتها آن قدر اوج گرفت که ناچار، خدیجه زنان قریش را جمع کرد و گفت :