بزرگ زنان صدر اسلام صفحه 177

سـلیـمـان بـن جـعـفـر از اصـحـاب امـام رضـا عـلیـه السـلام نقل کرده است که علی بن عبیدالله می گفت :

(خـیـلی دوسـت دارم خـدمـت امـام رضـا (ع) بـرسـم و سـلام عـرض کـنـم ، ولی جلال و هیبت امام جراءت حضور به من نمی دهد.)

سـلیـمان گوید: پس از مدتی کسالتی به امام دست داد که مردم به عیادت حضرتش می رفتند. من به علی بن عبیدالله گفتم که الآن وقت آن رسیده است که امام رضا(ع) را زیارت کنیم و او هم پذیرفت و خدمت آن حضرت مشرف شدیم . حضرت رضا علیه السلام با احترام و اکرام او را به حـضـور پـذیـرفـت . عـلی از احـتـرام امـام رضـا (ع) خوشحال شد. از اتفاق ، مدتی بعدعلی بن عـبـیـدالله مـریض شد. حضرت رضا (ع) به عیادت او رفت . همسر علی از پس پرده نظاره گر امـام بـود و وقـتـی آن حـضرت از منزل خارج شد خود را به جای جلوس امام رساند و در آنجا به خاک افتاد و خاک آنجا را می بوسید و به سر و صورت خود می مالید. من این خبر را به امام دادم و ایشان فرمود:

(ای سـلیـمـان ! بـدان کـه عـلی بـن عـبـیـدالله و هـمـسـر و اولادش از اهـل بهشت هستند.) سپس امام اضافه کرد: (هر کدام از فرزندان امام علی (ع) و فاطمه زهرا(س) کـه عـارف بـه مـقـام امـامـت بـاشـنـد از شـاءن و مـرتـبه والایی سوای دیگران برخوردار خواهند بود.)

حـبـابـه از تـابـعـیـن و از زنـان بزرگ صدر اسلام است . این زن ، عصر هشت تن از ائمه علیهم السـلام را درک کـرد و فـضـیـلت همنشینی با آنان راکسب نمود. او از عارفان به مقام امامت و مورد توجه ائمه علیهم السلام بوده است .

مـا مـقـانـی مـی نـویسد: شیخ طوسی این بانو را در زمره اصحاب امام حسن (ع) ذکر کرده ، ولی بـهـتـر بـود که از امام علی (ع) شروع ، و امام صادق ، امام کاظم و امام رضا علیهم السلام راهم اضافه می نمود، چون این بانو امام علی (ع)، را درک کرده و تا عصر امام رضا (ع) زنده بوده است .

امام شناسی حبابه

اسـلام بـرای آمـوخـتـن دیـن ، انـسـانـهـا را بـه تـفـکـر، تـعـقـّل و پـذیـرش بـر اسـاس مـنـطـق و اسـتـدلال فـرامـی خـوانـد. تـربـیـت شـدگـان ایـن مـکـتـب آمـوخـتـه انـد کـه آن ادعـایـی قـابـل پـذیـرش اسـت کـه حـجـت و دلیـل داشـتـه بـاشـد. یـکـی از اصـول اسـلام ، اصـل امـامـت و جـانـشـیـنـی پـیـامـبـر (ص) اسـت . پـس از رسول خدا (ص) عده ای ادعای جانشینی آن حضرت را کرده اند که تنها یکی از آنهاـ حضرت علی ـ حـجـت و دلیـل داشـت ، ولی بـقـیـه دلیـل نـداشـتـنـد. حـبـابـه کـه پـیـرو حـجـت و دلیل است گوید:

(خـدمـت امـام عـلی عـلیـه السـلام رسـیـدم و عرض کردم : ای امیر مؤ منان ! رحمت خدا بر شما باد! دلیـل شـما بر امامت چیست ؟) آن حضرت به سنگ کوچکی اشاره کرد و فرمود: (آن را به من بده .)

سـنـگ را بـه حـضرت علی علیه السلام دادم . امام با دست مبارک خود آن را نرم کرد و مهر خود را بر آن نهاد و به من برگرداند و فرمود: