بزرگ زنان صدر اسلام صفحه 94

این سخن پیامی بود برای اسماء که ناراحت مباش ، آنها موفق نخواهند شد چون پیامبر (ص)

به من خبر داده که درآینده پیمان شکنان ، ستمگران و منحرفان به دست من به هلاکت خواهند رسید و اگر قرار باشد آنها در این توطئه موفق شوند و مرا بکشند، پس چه کسی آنها را خواهد کشت .

ج ـ خدمتگزار و غمخوار زهرا (س) :

ایـن بـانـو از دوسـتـداران و ارادتـمـنـدان فـاطـمـه زهـرا بـود. نقل شده است که در شب زفاف حضرت زهرا سلام الله علیها پیامبر دستور داد که زنان مجلس را خـلوت کـنـنـد. هـمـه زنـان از مـنـزل خارج شدند. حضرت متوجه حضور یک نفر شد. از او پرسید: کیستی ؟ اسما خود را معرفی کرد و در توجیه ماندن خود عرض کرد:

در هنگام وفات خدیجه بر بالین او بودم . نگران فاطمه بود که در شب زفاف مادر ندارد تا غـمـخـوار او بـاشـد و نـیـازهـایـش را بـرآورده سازد و محرم و ماءمن او باشد و بدین جهت غمگین و مـحزون بود. من به او قول دادم که اگر به هنگام عروسی حضرت زهرا زنده بودم ، شب زفاف ، این وظیفه را به عهده بگیرم . او خوشحال شد و برایم دعا کرد و از خدا خواست که مرا از شر شیطان حفظ کند. اکنون برای انجام آن وعده حاضر شده ام .

رسول خدا به اسما اجازه ماندن داد و برایش دعا کرد.

در مـورد ایـن روایت چنین اشکال کرده اند: اسما هنگام وفات خدیجه و عروسی زهرا (س) در حبشه بـوده اسـت ، بـه هـمـین جهت بعضی گفته اند، بانویی که شب زفاف حاضر بوده ، سلمی بنت عـمـیـس ، هـمـسر حمزه وخواهر اسما، بوده است و چون اسما مشهورتر بوده ، راویان اشتباه کرده و اسم او را ثبت کرده اند.

به هر حال ، در ارادت و علاقه او به حضرت زهرا(س) ، هیچ شکی نیست . او تنها زنی بود کـه پـس از وفات رسول خدا (ص) همدم و مونس زهرای اطهر بود. حضرت زهرا (س) در روزهای آخـر عـمـر نـزد او شـکـوه کـرده و از ایـنـکـه پـس از مـرگ بـدنـش را بـر روی دوشـهـا حـمـل مـی کـنـند و حجم بدنش آشکار می شود، اظهار ناراحتی نمود. اسما به ایشان مژده داد که در حـبـشـه تـابوتهایی دیده است که بدن میت را در آنها قرار می دهند تا پوشیده باشد و اگر آن حـضـرت اجـازه دهـد، نـمـونـه ای از آن بـرایش بسازد. بعد به امر فاطمه زهرا (س) یک نمونه تـهـیـه کـرد کـه مـورد پـسـنـد حـضـرت زهـرا (س) واقـع شـد و ایـشـان را خـوشـحال کرد، بطوری که برای اولین بار پس از وفات پدر، تبسم بر لبانش نقش بست و فرمود:

مـانـنـد ایـن را بـرایـم بـسـاز تـا مـرا بـپـوشـانـد، خـداونـد تـو را از آتـش جـهـنـم پـوشـیـده بدارد.

در شـب دفـن حـضـرت زهـرا، تـنـهـا دوسـتـداران خـالص اهـل بـیـت حـضـور داشـتـنـد و از زنـان تـنـهـا فـضـه و اسـمـا حـاضـر بـودنـد.او در غسل دادن حضرت زهرا (س) ، یاور و کمک کار امام علی (ع) بود.