بانک جامع خاطرات امام خمینی (ره) صفحه 114

مسجد حاضر می شدند اما به قدر پنج کلمه صدای بلند ، کسی از این پنج هزار نفر نمی شنید. این امر بسیار

مرا به حیرت انداخته بود که چرا ما ابه ? ت نماز را حفظ نمی کنیم؟ فکر می کردم اگر یک خارجی بیاید اینجا

این مسجد را ببیند و بعد هم بیاید در نجف مسجد هندی و در قم مسجد اعظم نماز خواندن ما را ببیند

قطعاً خواهد گفت نماز این است نه آنکه ما داریم و ما جلالت و قدر نماز را حفظ نکردیم . در آنجا اگر یک

وقت مثلاً کسی درست ایستاده بود و رفیقش پایش را مقابل انگشتان پای دیگران قرار بدهد و در صف نماز

مستقیم بایستد ، به طوری که اگر نگاه می کردی تمام سرانگشتان اینها مقابل هم بود. این امور را که می

دیدم مرا متاًثر می کرد )).*

. * به نقل از : حجةالاسلام والمسلمین عباس مهری- سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی- جلد 6

چه بهتر نماز بخوانیم