زینب علیهاالسلام عقیله بنی هاشم صفحه 37

ورود زینب به کربلا و ماجرای شب و روز عاشورا

بیشتر اشاره شد که دختر بزرگوار امیرمؤمنان تا پیش از شهادت برادر ارجمندش امام حسین علیه السلام که بار سنگین تبلیغ پیام آن‌حضرت به‌گوش مردم آن زمان به دوشش نیامده بود و مسؤولیّت قافله‌سالاری و سرپرستی بازماندگان امام علیه السلام به‌عهده‌اش محول نشده بود، تحمل کمتری در برابر آن حوادث سهمگین و مصیبت‌های سختی که به‌فاصله اندکی برای وی و دیگران پیش آمد از خود نشان می‌داد، اما از زمان شهادت امام علیه السلام به بعد گویا نیروی شکیبایی و تاب و توانش در برابر حوادث ناگوار چندین برابر شد، و همچون کوه عظیمی، آن مصیبتهای کمرشکن را یکی پس از دیگری برخود هموار می‌ساخت.

و این یک قانون مسلّم و سنّت الهی است، که خدای تعالی خود فرموده است:

انَّ الَّذینَ قالوُا رَبُّنَااللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنزَّلُ عَلَیْهِمُ المَلائِکَةُ ألّاتّخافُوا وَ لاتَحْزَنُوا (1)

[آنان‌که گفتند پروردگار ما خداست و سپس استقامت ورزیدند، فرشتگان بر آنها نازل شوند که نترسید و بیمناک نباشید.]

و هم او فرموده:

انْ تَنْصُروُا اللَّهَ یَنْصُرْکُمْ وَ یُثَبِّتْ اقْدامَکُم ... (2)