قصه هویدا صفحه 330

خصلت ها

شکل گیری شخصیت فردی و اجتماعی هر کس، بستگی به علل و شرایط مختلفی دارد که از آن جمله است: علل وراثتی، تربیت خانوادگی، محیط آموزشی و باورهای درونی. امیرعباس هویدا در خانواده ای چشم به جهان هستی گشود که مردی اخمو و خودخور و متمایل به خشم به عنوان پدر و زنی یکسره حرف شنو و اهل تمکین و تسلیم صرف در برابر شوهر، به عنوان مادر، در آن ایفای نقش می کردند. پدر، مردی بود که به علت پذیرش کیش بهائیت، همچون رهبران آن، هویتش به هزار تویی پر رمز و راز تبدیل شده بود و همین مسئله از او، انسانی کم حرف - که می بایست در راستای وظایف تشکیلاتی خویش، همواره نقش ایفا کند - ساخته بود.

عباس میلانی که موفق به صحبت با فریدون هویدا - برادر کوچکتر امیرعباس - شده است، در تحلیل شخصیت عین الملک، می نویسد:

«عین الملک مردی اخمو بود. علایق و عواطفش را به راحتی نشان نمی داد. در عین حال، خودخور بود و از خود راضی، گاه هم به افسردگی دچار می شد. هم کم می گفت و هم کم عواطف خود را نشان می داد. هر وقت عین الملک در منزل بود، ترس و لرز هم در هوا موج می زد. کردارش بسان اربابی سختگیر بود.» (1)